زمانى كه اعضاى خانواده با مشكلات پيش آمده دچارتنش مى‌شوند قهراً آسيب پذيرى آنها و بروز اختلافات امرى اجتناب‌ناپذير مى‌گردد. در اين ميان صبر، به عنوان كليد حل مشكلات، بازدارنده تنش‌ها و حل كننده مشكلات خواهد بود. در متون اسلامى صبر و شكيبايى به منزله ركن ايمان محسوب گرديده است. على (ع) مى‌فرمايد:
عَلَيْكُم بِالصَّبر فَانَّ الصَّبرَ مِنَ الاْيمانِ كَالرَأسِ مِنَ الْجَسَدِ «١» بر شما باد به صبر، زيرا نسبت شكيبايى به ايمان، مانند سر است به تن.
بزرگان دين، صبر را به سه شاخه صبر بر اطاعت، صبر بر معصيت و صبر بر مصيبت تقسيم نموده‌اند «٢». منظور از صبر بر اطاعت، ايستادگى در برابر مشكلات و اطاعت فرمان خداست.
منظور از صبر بر معصيت، ايستادگى در برابر شعله‌هاى سركش شهوات و هيجان‌هاى برخاسته از هوى و هوس است كه اگر چنين نباشد طوفان شهوات و هوس‌ها تمام ايمان و تقوا و پاكى و صدق و صفا را از بين مى‌برد. و منظور از صبر بر مصيبت آن است كه انسان در طول زندگى در برابر حوادث دردناكى مانند از دست دادن عزيزان، خسارت‌هاى عظيم مالى، به خطر افتادن آبرو صبر و شكيبايى خود را از دست ندهد. در همه موارد، خويشتندارى و صبر و شكيبايى راهگشا خواهد بود. خوب است اعضاى خانواده صبورى را در عمل و در متن زندگى تجربه كنند، و يكديگر را توصيه به صبر نمايند و به تقويت انگيزه ديگران در جهت بردبارى بيشتر كمك نمايند.
٥- ٢. تقوا و خويشتن دارى‌ تقوا به معنى حفظ و نگهدارى خويشتن از ضرر و خطر «٣» است. خويشتن دارى و حفظ و صيانت آنگاه معنى واقعى به خود مى‌گيرد كه خطر و خوفى گريبانگير آدمى گردد. خطر عذاب و از دست دادن سعادت ابدى از مصاديقى است كه متون دينى بى تقوايى را از عوامل آن ذكر مى‌كنند.
تقوا داراى مراتبى است. مرتبه‌اى از تقوا حفظ خود و پرهيز از گناهان است، چرا كه گناه مانع رسيدن انسان‌ها به سعادت مى‌باشد. مرتبه‌اى ديگر از تقوا، پرهيز از هر آن چيزى است‌