گهى خوشدل شوى از ما كه ميريم چرا مرده پرست و خصم جانيم‌ كنون پندار كه مُردَم، آشتى كن كه در تسليم ما چون مردگانيم‌ چو برگورم بخواهى داد بوسه رخم را بوسه ده، اكنون همانيم «١» ٣- ٢. خوش بينى‌ خوش بينى يكى از بهترين صفات انسانى و از ارزشمندترين مواهب الهى است كه مايه صفاى باطن و بالندگى ايمان و انديشه است. هر كس به خدا و مردم گمان نيك داشته باشد، خوبى‌هاى آنان را آشكار نمايد و بدى‌هايشان را ناديده انگارد، پاك نهاد و خردمند مى‌باشد. بنابراين بكوشيم نسبت به خدا و ديگران، به خانواده و همه كسانى كه در زمره برادران و خواهران دينى مى‌باشد گمان بد نبريم و گفتار و رفتارشان را به درستى و صواب تعبير نماييم. در روايتى از اميرمؤمنان نقل شده است كه مى‌فرمايد:
رفتار برادرت را به بهترين وجه آن تعبير كن تا زمانى كه كارى از او سر زد كه راه توجيه را بر تو ببندد و هيچ گاه به سخنى كه از دهان برادرت بيرون مى‌آيد تا وقتى كه معناى خوبى براى آن مى‌يابى گمان بد مبر «٢».
در فرازى ديگر مى‌فرمايد:
هر كه دانست برادرش در دين استوار و رهپوى راه راست است ديگر نبايد به سخنان مردم درباره او گوش دهد «٣».
خوش بينى و حسن ظن به خداوند و به يكديگر، به حوادث و مسائل زندگى، نقش مهمى در سلامت خانواده و تقويت باورها ايفا مى‌نمايد. هم چنين مى‌تواند انسان را در مصاف با مشكلات توانايى مضاعف ببخشد در حالى كه نگاه بد و سوء ظن، افراد خانواده را و افراد جامعه را دچار حالت‌هاى عاطفى منفى مى‌كند. در اين راستا خوش بينى به خداوند تاثيرى بسزا در حالات و عملكرد انسان ايفا مى‌نمايد و كسى كه اميد و حسن ظن به خداوند داشته باشد خداوند، گمان او را ناكام نمى‌گذارد لذا پيامبر (ص) فرمود: