آثار زيانبار انكار جهان آخرت‌ در نظرگاه قرآن، اعتقاد به معاد تأثيرات بسزايى در اعمال و رفتار آدمى مى‌گذارد، او را به فكر وا مى‌دارد كه در دنيا به فكر توشه آخرت باشد، زمينه‌هاى پارسايى را در خود تقويت كند، بر مقابله كردن با مشكلات و سختى‌ها عزم خود را جزم كند، بين زندگى در دنيا و زندگى آن جهان، ارتباطى محكم برقرار نمايد و ... در مقابل، اعراض از جهان آخرت و بى توجهى بر آن آثارى در دنيا براى انسان به همراه دارد كه به بعضى از آن‌ها اشاره مى‌شود.
١. زينت اعمال دنيا و كورى چشم باطن‌ قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:
قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُم بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بَآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْناً.
(كهف: ١٠٥)
بگو آيا شما را از زيانكارترين مردم آگاه گردانم؟ آنان كسانى هستند كه كوشش‌هايشان در زندگى دنيا به هدر رفته وخود مى‌پندارند كه كار خوب انجام مى‌دهند، آرى آنان كسانى‌اند كه آيات پروردگارشان و لقاى او را انكار كردند در نتيجه اعمالشان تباه گرديد و روز قيامت براى آنها ارزشى نخواهيم داد.
آرى انسان هايى كه همّ و غم خود رادر دنيا معطوف نموده و لذت‌هاى دنيايى و سطحى را در برابر سعادت ابدى و اخروى رجحان دهند، قطعاً دل بستگى آنان به همان اعمال ظاهرى و دنيوى خواهد بود و آن را عامل سعادت مى‌پندارند و حال آن كه واقع امر چيز ديگرى است. اين كه اين دلخوشى‌ها و زينت يافتن‌ها در آيه ديگرى به خدا نسبت داده مى‌شود (زينا لهم اعمالهم (نمل: ٤)) كنايه از آن است كه نظام حكيمانه الهى چنين اقتضائى را دارد، يعنى انسان در نظام هستى به گونه‌اى آفريده شده كه به عقايد و آرمان‌هايش وابسته است و به گونه‌اى اعمالش رادر چارچوب آن آرمان‌ها، زشت و زيبا مى‌بيند. اگر كسى آخرت را باور نكرد و دنيا را تنها جايگاه حيات ارزيابى نمود، لذت و رنج او نيز به همين جا محدود مى‌گردد از اين رو يكى از وظايف پيامبران نشان دادن عوالم ديگر و گسترده كردن افق ديد انسان‌هاست.