راههاى تقويت باورهاى دينى - نگارش، حمید - الصفحة ٣٩
قرآن مىفرمايد:
انَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ (نمل: ٤)
كسانى كه ايمان به آخرت ندارند اعمال (سوء) آنها را براى آنان زينت مىدهيم به طورى كه آنها سرگردان مىشوند.
تعليق حكم بر وصف، دلالت بر عليت آن وصف، نسبت به آن حكم دارد، بنابراين اگر در آيه تزيين اعمالِ سوء آدمى در نظرش وابسته به عدم ايمان دائمى به آخرت شده، مفهومش اين است چون ايمان به آخرت ندارد به چنين سرنوشتى گرفتار مىشود. بديهى است دادگاهى الهى كه قاضى آن خداوند باشد و شهودش فرشتگان، هيچ گونه دروغ و تقلب و توصيه و رشوه در آن راه ندارد. ايمان و توجه به چنين دادگاهى قطعاً آدمى را وا مىدارد كه واقعيت اعمال خود را آن گونه كه هست بررسى كند و عدم ايمان به آن سبب مىشود كه انسان خودخواه و خودكامه براى فريب وجدان خويش و ديگران دست به توجيهگرى بزند. هوى و هوسهاى سركش خودش را رنگ صلاح و تقوا بخشد و زشتىها را در لباس زيبايى جلوه دهد كه پيامد آن حيرت و سرگردانى است و اين يكى از خطرناكترين پيامدهاى انكار دادگاه الهى مىباشد.
اين آيه انسان را به اين نكته توجه مىدهد كه ايمان به آخرت نقش مهمى در واقعنگرى آدمى دارد. يكى از مهمترين تقاضاهايى كه معصومين از خدا داشتند اين بود الّلهُمّ ارِنِى الاشياءَ كَمَا هِىَ: خداوندا واقعيتها و موجودات را آن گونه كه هست به من نشان بده (تا ارزشها را به درستى بشناسم و حق آن را ادا كنم). اين حالت بدون ايمان ميسر نمىباشد چرا كه هوا و هوس سركش و تمايلات نفسانى بزرگترين حجاب رشد اين راه است. لذا در آيه فوق مىفرمايد كسانى كه به آخرت ايمان ندارند اعمال زشتشان را براى آنها زينت مىدهيم و سرگردان مىشوند.
نمونه آشكار و عينى اين معنى را در زندگى گروهى از دنياپرستان زمان خود به روشنى مىبينيم. آنها به مسائلى افتخار مىكنند و جزء تمدن مىشمارند كه در واقع چيزى جز ننگ و آلودگى و رسوائى نيست. لجام گسيختگى و بى بندوبارى را نشانه آزادى، برهنگى و آلودگى زنان را دليل بر تمدن، مسابقه در تجمل پرستى را نشانه شخصيت، غرق شد راههاى تقويت باورهاى دينى ٤٤ ٢ - ١. تداوم ياد معاد ص : ٣٧ ن در انواع فساد را مظهر حريّت، آدمكشى و جنايت و ويرانگرى را دليل بر قدرت، خرابكارى و غصب سرمايههاى ديگران را بر آباد سازى، زيرپا گذاردن حقوق محرومان را نشانه احترام به حقوق بشر