گرديده است نظم خاصى در جاده‌ها حكم فرما گردد. جايى كه مراقبت انسان جائز الخطا و حسابرسى او چنين اثرى داشته باشد، ايمان و توجه به مراقبت دائم خداوندى كه از اسرار درون و برون آگاه است عمق تأثيرش در انسان ناگفته پيدا خواهد بود.
در نظر گاه قرآن ايمان به معاد، انگيزه عمل صالح مى‌گردد.
فَمَن كَانَ يَرْجُوا لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحاً وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَداً. (كهف: ١١٠)
پس هر كس اميد لقاى پروردگارش را دارد بايد عمل صالح انجام دهد و كسى را در عبادات پروردگارش شريك نكند.
در اين آيه به اين مطلب اشاره شده است كه ايمان به آخرت باعث مى‌شود كه انسان عمل صالح داشته باشد و از اعمال خطا اجتناب نمايد.
در برخى از آيات قرآن به اين نكته اشاره شده است كه يكى از عوامل آلوده شدن انسان‌ها به اعمال زشت و قبيح، انكار روز جزا و آخرت مى‌باشد كه باعث گرديده است انسان‌هاى منكر، موجودات بى بندوبار و فاقد تعهد و مسئوليت بار آيند. گويى باور داشتن حيات اخروى و توجه و تداوم آن، چنان در انتخاب راه و عملكرد مثبت انسان تأثير گذار است كه انكار آن در انتخاب راه نادرست.
... يَتَسَاءَلُونَ عَنِ الْمُجْرِمِينَ مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ- قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ ... وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ. (مدثر: ٤٠- ٤٦)
[آنها در باغهاى بهشتند و] از مجرمان مى‌پرسند: چه چيز شما را به دوزخ فرستاد؟ مى‌گويند ما از نمازگزاران نبوديم و همواره روز جزا را انكار مى‌كرديم.
نكته ظريفى در آيه شريفه هست، كه در آيه مذكور سوال نمى‌شود چرا خداوند شما را به دوزخ فرستاد، بلكه مى‌گويد «چه عاملى شما را به دوزخ فرستاد» تا رابطه طبيعى ميان اعمال و عقائد سوء را با سلوك و دخول در دوزخ روشن كند. هم چنين تكيه بر يوم الدين از ميان نام‌هاى قيامت اشاره به اين حقيقت دارد كه عامل اصلى حركت به سوى ايمان و عمل صالح، توجه به روز جزا بودن قيامت مى‌باشد.
هم چنين در بعضى از آيات الهى به اين نكته اشاره شده است كه ايمان به معاد نوعى حق‌بينى را در انسان زنده مى‌نمايد.