غلبه عقل احساس پيروزى مى‌كند و در هنگام غلبه شهوت احساس شكست، اين براى اين است كه مَن واقعى او همان مَن عقلانى و ارادى است و جنبه حيوانى جنبه سِفلاى اوست كه به منزله مقدمه‌اى است براى خود واقعى. مع‌الاسف انسانها از اين مسئله غفلت مى‌كنند و تمام توجه خود را معطوف به دنيا كرده و از طريق امور دنيوى حلّال مسائل مى‌باشند، لذا در مواجه با استرس‌ها و فشارهاى گوناگون روانى خيلى زود به بيمارى‌ها و تالّمات روحى و روانى دچار مى‌شوند. «١» اگر در دنياى به اصطلاح متمدن مغرب زمين، تعداد بيماران روانى رقم فوق العاده‌اى را نشان مى‌دهد، علت آن را بايد در غفلت و فراموشى دل‌ها از ياد خدا مى‌جست. علاوه بر اين كه غفلت از ياد خداوند باعث تثبيت بسيارى از صفات زشت اخلاقى و رذائل پست در شخصيت انسان مى‌شود، صفاتى همچون خداپرستى، فخرفروشى، بخل، ريا، حسد، كينه، نفرت، جاه‌طلبى، عجب و خود پسندى، نفاق، كبر، خشم، جبن و ترسويى، غيبت و بدگويى و حرص و طمع، همه و همه رذائلى است كه در نتيجه غفلت از ياد خدا در نفس انسان پديد مى‌آيد. از مهم‌ترين راهكارهاى تقويت باورها براى خانواده‌ها و براى همه انسان‌ها، ياد الهى است در همه آنات و لحظه‌هاى زندگى، بخصوص در مشكلات و گرفتاريها. اين حالتِ توجه، به منِ پدر، به من مادر، به من فرزند كمك مى‌كند كه عجول نباشم، مغرور نباشم، تابع هواى نفس خويش قرار نگيرم، عفو و گذشت را به تَاسّى از معصومين در خودم زنده كنم و مانند آن. اين راهبرد عملى اگر در دستور زندگى قرار گيرد مى‌تواند انقلابى در رفتارهاى انسان‌ها ايجاد نمايد.
مرحوم استاد مطهرى روح عبادات را ياد خدا مى‌داند و مى‌فرمايد:
روح عبادت ياد خداست. روح عبادت اين است كه وقتى كه عبادت مى‌كند نمازى مى‌خواند، دعايى مى‌كند و هر عملى كه انجام مى دهد دلش به ياد خداى خودش باشد. أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي. (طه:
١٤) نماز را به پادار براى چه براى آنكه به ياد من باشى. در جاى ديگرى مى‌فرمايد: إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى‌ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ. (عنكبوت: ٤٥) در اين آيه، خاصيت نماز ذكر شده؛ البته نماز حقيقى ونماز واقعى و نمازى كه با شرايط و آداب صحيح صورت گرفته باشد. مى‌فرمايد اگر واقعاً