بانوى جهان در عرصه شوهردارى چنان در اوج صفا، مهربانى، همراهى، هم دردى و دل سوزى قبود كه تمام خستگى را از روح و جسم على (ع) به در مى‌كرد.
قام معظم رهبرى در اين رابطه مى‌فرمايد:
شما ببينيد شوهردارى فاطمه زهرا (س) چگونه بوده. در طول ده سالى كه پيامبر در مدينه بودند حدود نه سالش حضرت زهرا (س) و حضرت على (ع) با همديگر زن و شوهر بودند. در اين نه سال جنگ‌هاى كوچك و بزرگى ذكر كرده‌اند در اغلب آن‌ها اميرالمؤمنين هم بوده است حالا شما ببينيد او خانمى است كه در خانه نشسته و شوهرش مرتب در جبهه است و اگر در جبهه نباشد جبهه لنگ مى‌ماند. اين قدر جبهه وابسته به اوست. از لحاظ زندگى هم وضع رو به راهى ندارند همان چيزهايى كه شنيده‌ايم وَ يُطعِمونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسكيناً وَ يَتيماً و اسيراً إنَّما نُطعِمُكُم لِوَجهِ اللَّهِ؛ يعنى حقيقتاً زندگى فقيرانه محض داشتند. در حالى كه دختر رهبر است، دختر پيامبر (ص) است يك نوع احساس مسئوليت مى‌كند. ببينيد انسان چه روحيه قوى بايد داشته باشد تا بتواند اين شوهر را تجهيز كند دل او را از وسوسه اهل و عيال و گرفتارى‌هاى زندگى خالى كند به او دل‌گرمى بدهد. بچه‌ها را به خوبى تربيت كند. ... آيا اين‌ها نمى‌تواند براى يك دختر جوان، يك خانم خانه دار يا مشرف به خانه دارى الگو باشد اين‌ها خيلى مهم است «١».
١٣. خانواده و توصيه‌هاى امام خمينى (ره)
تربيت عملى:
چون اطفال را حشر دائم يا غالب با پدر و مادر است، تربيت‌هاى آنها بايد عملى باشد؛ يعنى، اگر فرضاً خود پدر و مادر به اخلاق حسنه و اعمال صالحه متصّف نيستند، در حضور طفل با تكلّف، خود را به صَلاح نمايش دهند تا آنها عملًا مرتاض و مُربىَّ شوند، و اين خود، شايد مبدأ اصلاح خود پدر و مادر نيز شود؛ زيرا كه مجاز قنطره حقيقت راه تخلّق است؛ و فساد عملى پدر و مادر از هر چيز بيشتر در اطفال سرايت كند. چه بسا كه يك طفل، كه عملًا در خدمت پدر و مادر بد تربيت شد، تا آخر عمر با مجاهدت و زحمت مربيان اصلاح نشود.