حضرت على (ع) نيز اولين شخصيت عالم اسلام بعد از نبى اكرم (ص) الگوى بزرگى براى هدايت جهانيان است. شخصيتى كه از خردسالى تا آخر عمر رسول اكرم (ص) در دامن و پناه و تحت تربيت وحى و حامل آن بوده است. «١» مى‌توان گفت از بزرگترين رسالت‌هاى مجالس ذكر اهل بيت (ع) ترسيم چهره‌هايى ماندگار از معصومان و ارائه الگوهاى رفتارى صحيح از سيره ايشان و نيز رسوا سازى تمام الگوهاى نا صحيح مى‌باشد. اگر اين الگوهاى جاودانه به صورت كامل معرفى شوند الگوهاى دروغين نمى‌توانند افكار خانواده‌هاى ما را بربايند. با اين مقدمه، گونه‌هايى از سيره فاطمى (ع) را بيان مى‌نماييم، باشد كه همه خانواده‌ها و همسران در جهت تعالى و تكامل بهتر از سيره آن بزرگوار درس بگيرند.
١- ١٢. فاطمه (س) در مقام بندگى‌ آن دختِ نبى، آنقدر عبادت و بندگى خدا مى‌كرد كه مايه فخر و مباهات عابدان گرديد.
قال الحسن البصرى: ما كانَ فِى الدُنيا اعْبَد مِنْ فاطِمه كانَت تَقُوم حَتى تَتَوَرم قدماها. «٢» در تمام دنيا عابدتر از فاطمه (ع) يافت نمى‌شود او به حدّى براى عبادت بر پاى ايستاد كه پاهايش ورم مى‌كرد.
از شبِ ازدواج آن عابده بى همتا چنين گزارش شده است.
على (ع) در آن شب همسرش را نگران و گريان ديد. علت را پرسيد فاطمه (ع) فرمود حال خود را در پايان عمر و عالم قبر به ياد آوردم، چرا كه انتقال از خانه پدرم به منزل خودم مرا به ياد انتقالم به قبر انداخت و را به خدا قسم بيا در اين ساعتِ آغازين به نماز برخيزيم و امشب را به عبادت خدا بپردازيم. «٣» آرى اين اسوه جاودانه در شيرين‌ترين و خاطره‌انگيزترين لحظه‌هاى زندگى نيز از هدفِ خلقت خويش غافل نمى‌شود و از همسرش مى‌خواهد كه از آن شب براى تقرب خدا استفاده كند.