اما توصيه‌هاى اسلام در اين باره بسيار متنوع مى‌باشد. از سيره معصومين استفاده مى‌شود كه گفتگوى اعضاى خانواده بايد نسبت به يكديگر محترمانه باشد. يكديگر را با نام هايى كه هر يك دوست مى‌دارند خطاب كنند. علاقه خود را نسبت به يكديگر با كلام و گفتار اظهار كنند.
هم چنين فرزندان نسبت به پدر و مادر تشكر كنند. تشكر از والدين در قرآن در رديف شكر گزارى از خداوند آمده است.
أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ (لقمان: ١٤)
شكرگذار من و پدر و مادرت باش.
در نظرگاه قرآن شكرگزارى در برابر مواهب الهى در درجه اول براى خود فرد سود دارد:
وَمَن يَشْكُرْ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ (لقمان: ١٢)
هر كس شكر بگزارد تنها به سود خويش شكر كرده است.
بخشى از سپاسگزارى، ارج نهادن به تلاش انسان‌هايى است كه در حق فرد، كمكى و لطفى داشته‌اند، كه در غير اين صورت خداوند را سپاس‌گزار نبوده است:
مَنْ لَمْ يَشْكُرِ الْمُنْعِمَ مِن الَمخْلُوقِينَ لَمْ يَشْكُرِاللَّهَ. «١» كسى كه شاكر مخلوقين نباشد، شاكر خداوند نخواهد بود.
بكوشيم موانع برقرارى ارتباط كلامى را برطرف كنيم موانعى هم چون جدال و بگو مگو، پرگويى، نق زدن، تمسخر نمودن، توهين كردن، تهديد كردن و ... اين‌ها نمونه‌هايى است كه اگر در زندگى ما نفوذ كند، ويرانگرى زندگى را به دنبال دارد.
٢- ١١. روابط غير كلامى‌ در روابط غير كلامى، افراد با عملكرد خود، به تعامل خود آگاه يا ناخودآگاه مى‌پردازند.
حالات چهره مانند: گشادگى يا گرفتگى، حركات بدن مانند تماس‌هاى بدنى و چشمى يا طرز قرار گرفتن در مقابل هم، فاصله از يكديگر و ... از اين نوع مى‌باشد. آهنگ صدا نيز جز روابط غير كلامى است كه پيش از اين درباره آن سخن به ميان آمد. آموزه‌هاى دينى درباره روابط غير كلامى اعضاى خانواده نكات جالبى دارد كه به بعضى از آنها اشاره مى‌شود. بخشى از آن‌