دنياطلبى در انزوا رفت، وابستگى و فساد در انزوا رفت. تقوا، زهد، صفا و نورانيت، جهاد و دلسوزى براى انسان‌ها، رحم و مروت برادرى و ايثار و از خود گذشتگى به روى كار آمد «١».
ايشان پديده انقلاب را مساوى با زنده شدن دوباره اسلام و ارزش‌ها مى‌دانند و معتقدند امام امت با حركت خود معنويت و ارزش‌هاى معنوى را زنده كردند. بديهى است دوام اين حركت توجه بيشتر به ركن استوار انقلاب اسلامى يعنى معنويت است. اگر معنويت نبود هرگز ايستادگى در برابر ابزارهاى الكترونيكى و دشمنان تا دندان مسلح صدق پيدا نمى‌كرد. معنويت بود كه در پرتو شعارهاى الهى و دينى آنچنان قدرت و بصيرتى به نيروهاى اسلامى داد تا بتوانند در برابر همه بيگانگان بايستند. در جنگ با عراق، ملت ايران و نيروهاى پاسداران و ارتشيان يك طرف و تمام بيگانگان طرف ديگر بودند و از عراق با همه وجود پشتيبانى كردند. در عين حال به بركت معنويت، اخلاص، ايمان، بصيرت، رهبرى هوشيار توانستند در برابر صف عظيم نيروهاى بيگانگان بايستند و منشأ تحول عظيمى در تاريخ اسلام و انقلاب شوند. تاريخ صدر اسلام گواه خوبى است بر اين نكته كه لشكريان اسلام به واسطه قدرت معنويت و ايمان قوى توانستند در برابر دشمنان مسلّح و انبوه خود چيره شوند. امروز نيز رمز موفقيت و ايستادگى در برابر هجمه بيگانگان و نقشه‌هاى شوم آنان توجه بيشتر به معنويت است.
مقام معظم رهبرى در خصوص تقويت معنويت مى‌فرمايد:
البته تقويت بنيه سپاه به آموزش و تجهيزات و سازماندهى و انضباط و همين چيزهايى كه ما هميشه سفارش مى‌كنيم، اما بالاتر از همه اين‌ها به معنويت است. معنويت راز و نياز با خدا، ارتباط دل‌ها با خداى متعال، هدف را خدا قرار دادن، فريب ظواهر را نخوردن، دل بستگى به زر و زيور دنيا و زخارف دنيا پيدانكردن، اين‌هاست كه يك مجموعه مؤمن و يك فئه مؤمنه را به وجود مى‌آورد. آن وقت: كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَة غَلَبَتْ فِئةً كَثِيرَه بِاذنِ اللَّه. كم هم كه باشيد با داشتن آن جنبه معنوى زيادها را در مقابل خودتان مجبور به هزيمت مى‌كنيد همين معنويت بود كه بسيج را در ميدان‌هاى نبرد آن طور بى‌تاب و عاشق مى‌كرد و به شوق جبهه اين جوانان را مى‌كشاند. «٢»