مى‌كند و او را در طوفان حوادث ثابت قدم مى‌دارد. اين آرامش ممكن است جنبه عقيدتى داشته باشد و تزلزل اعتقاد را برطرف سازد «١» و به نوعى تقويت باورها را به همراه داشته باشد. در واقع بررسى حال مومنان و افرادِ بى‌ايمان روشنگر اين حقيقت است كه افراد بى‌ايمان در اضطراب و نگرانى، به سر مى‌برند و از ثبات لازم برخوردار نمى‌باشند اما مؤمنان، در سايه ايمان خود هرگز از كسى جز خداوند هراسى ندارند و لايَخْشَونَ احَداً الّا اللَّه (احزاب: ٣٩) و هرگز به خاطر آنچه از دست داده‌اند غمگين نمى‌شوند و به آنچه دارند دل‌بستگى شديد ندارند، لِكَيْلا تَأسوا عَلى‌ مافاتَكم وَ لاتَفْرَحُوا بِما آتاكُم (مائده: ٥٤) و بالاخره در برابر حوادثِ سخت، سست نمى‌شوند و اندوهى به خود راه نمى‌دهند و همواره خود را برتر از دشمن مى‌بينند. وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنْتُم مُؤْمِنِينَ (آل عمران: ١٣٩)
ب. اميدوارى:
چشم داشتن به رحمت پروردگار، اميدوارى است:
وَلَا تَيْأَسُوا مِن رَّوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِن رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ (يوسف: ٨٧)
از رحمت خدا مايوس نشويد كه تنها گروه كافران از رحمت خدا مايوس مى‌شوند.
آيه شريفه، جمله‌اى است كه حضرت يعقوب به فرزندان گوشزد مى‌نمايد كه از رحمت الهى هيچ گاه مايوس نشويد و قدرت او مافوق همه امور است.
ج. جلب رضايت الهى:
خداوند به مومنان عنايت ويژه‌اى دارد و دعاى آنان را اجابت مى‌كند. اين حقيقت هم در روايات و هم در آيات قرآن كريم بارها به صراحت آمده است:
وَيَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَيَزِيدُهُم مِن فَضْلِهِ (شورى: ٢٦)
و (خداوند) پذيرنده درخواست كسانى است كه ايمان آورده و كارهاى نيك انجام داده‌اند و از فضل خود به آنها زياده مى‌دهد.
در اين كه چه درخواستى از مومنان را اجابت مى‌كند، تفسيرهاى گوناگونى است: جمعى خواسته‌اند آن را به دعاى مومنان درباره يكديگر، عبادات و طاعتشان و يا شفاعت آنها در