٧. نبودِ مهد قرآن و برنامه‌هاى قرآنى در اغلب شهركها.
٨. فعال نبودن شوراى سياستگذارى در شهرك‌ها.
٩. توجه نكردن به آموزش‌هاى فنى، حرفه‌اى و ارتقاى سطح علمى خانواده‌ها.
١٠. مرتبط و هماهنگ نبودن مساجد شهركها با سازمانهاى فرهنگى رسمى كشور مانند امور مساجد، سازمان تبليغات اسلامى و ...
١١. ساخت واحدهاى آپارتمانى (برج) و تراكم جمعيتى در فضاى كم در برخى شهرك‌ها بدون در نظر گرفتن قوانين و مقررات و استانداردهاى شهرك سازى و نيز بدون توجه به فضاهاى فرهنگى ورزشى مناسب و كافى.
١٢. عدم توجه مستمر به دستورات مقام معظم رهبرى در خصوص شهركها ١٣. بهره نگرفتن از توانمنديهاى جوانان در امور فرهنگى و ورزشى شهركها.
د. راهكارهاى اصلاحى در شهرك‌هاى مسكونى:
١. توجه ويژه به معمارى اسلامى‌ از ابزارهاى تبليغ فرهنگ دينى معمارى است. اصول حاكم بر ساخت و ساز اماكن و نحوه ارتباط آنها با هم تاثير ويژه‌اى بر ذهنيات، خلقيات و منش افراد دارد. هنر معمارى نظم دادن به فضاست از آنجا كه اين هنر از دين و دين باورى سرچشمه مى‌گيرد اين نظم از فضاى مادى به فضاى معنوى گسترش مى‌يابد و از طريق قدسى شدن فضا، انسان خود را در حضور خدا مى‌بيند. كاربرد نقش‌ها و نوشته‌هاى دينى در معمارى، اماكن زندگى، آپارتمان‌ها، شهرك‌ها و مانند آن را به كانون تبليغ غير مستقيم دين تبديل مى‌كند و ياد خدا را در متن زندگى و عبادت مردم همواره مطرح مى‌سازد. يكى از محققان باستان‌شناس رازهاى نهفته در معمارى اسلامى را اين گونه بيان مى‌كند:
معمارى سنتى انسان را به مشاهده و شهود سوق مى‌دهد. حالت انحناء و قوس بودن در معمارى اسلامى معناى عميق و خاصى مى‌تواند داشته باشد و منتهى شدن حركت‌ها را با يك نقطه پايانى نشان مى‌دهد و اين نوعى بينش توحيدى است. «١»