اصولًا شهرك‌هاى مسكونى در بعد بهداشتى داراى مشكلات عديده‌اى مى‌باشند. نبود امكانات دارويى، نبود پزشك دائم و شبانه روزى، اورژانس كه در صورت نياز سريع بتواند برطرف كننده نيازها باشد؛ اين‌ها از جمله مشكلات بهداشتى شهرك‌ها مى‌باشد.
٣. نبود امكانات كافى تحصيلى دانش آموزى (در مقاطع ابتدايى و راهنمايى)
٤. عدم احداث نانوايى، فروشگاه، بازارچه‌هاى ميوه و تره بار در حدّ كافى.
ج. نارسايى‌هاى فرهنگى، تفريحى و ورزشى:
١. نبود پايگاه بسيج در برخى از شهرك‌ها و فعال نبودن و ضعف بعضى از پايگاه‌هاى بسيج در شهرك‌هايى كه پايگاه دارند.
٢. واگذار ننمودنِ به موقع بودجه‌هاى تخصصى براى امور فرهنگى ساليانه، به مسئولين فرهنگى شهرك‌ها و ناكافى بودن بودجه.
٣. نداشتن دستور العمل اجرايى و روش‌هاى جارى براى فعاليت‌هاى فرهنگى.
٤. نداشتن متولى مشخص براى انجام فعاليت‌هاى فرهنگى در سطح بعضى از شهرك‌ها.
٥. داير نبودن مجتمع‌هاى فرهنگى و ورزشى در سطح اكثريت شهرك‌ها.
٦. نبود مسجد در مجتمع و مكان‌هاى مناسب براى اجتماعات مردمى.
در كنار موارد ياد شده در شهرك‌هاى مسكونى مواردى ديگرى مى‌توان مطرح نمود كه قابل توجه مى‌باشد.
١. حضور غير ساكنين (ميهمانان و ...) در شهرك‌ها كه بعضاً وضعيت مناسبى نداشته و قابل تامل است.
٢. فروش احتمالى واحدهاى مسكونى تمليكى به افراد غير پاسدار كه زمينه ورود فرهنگ‌هاى غير ارزشى را در شهرك‌هاى مسكونى به همراه دارد.
٣. عدم مشاركت فعال ساكنين در مسائل فرهنگى شهرك‌ها ٤. عدم پشتيبانى فعال بعضى از واحدهاى ترابرى از برنامه‌هاى اردويى و فرهنگى شهرك‌ها.
٥. ضعف علمى بعضى از مدارس موجود در برخى از شهرك‌ها و حضور فرزندان در مدارس غير ارزشى خارج از شهرك‌ها.
٦. حضور بعضى از معلمان ضعيف در شهرك‌ها بواسطه بُعد مكانى اكثر مدارس در شهرك‌ها (خارج از محدوده شهرى)