آن. انسان وقتى خدا را پذيرفت بايد بپذيرد كه خدا عالم السّر و الخفيّات است، قادر مطلق است حكيم على الاطلاق است. عبث و بيهوده در كار او وجود ندارد. از خلقت انسان نيز هدف و غرض در كار است و بيهوده نيست. قهراً اين فكر به دنبال مى‌آيد آيا زندگى انسان به همين حيات و زندگى محدود است و يا اين كه انسان تكليف و وظيفه ديگرى دارد آيا آن كه انسان را آفريده است وظيفه‌اى را هم به عهده او گذاشته است يا اين كه تا آخر گريبان انسان را رها نمى‌كند مگر اين كه سر و پاى زندگى خود را تسليم اين الف كند اين خط سيرى است كه الف خدا براى انسان معين مى‌كند. «١» در حديث مى‌خوانيم كه مفضل شاگرد امام صادق (ع) در نامه‌اى به حضرت نوشت اخيراً گروهى در ميان ما پيدا شده‌اند كه منكر وجود خدا هستند و با مردم در اين باره بحث مى‌كنند.
لذا از حضرت خواست تا راهكار و پاسخى ارائه دهند. امام صادق (ع) در پاسخ به نامه مفضل فرمودند:
به جانم سوگند از سوى خداوند در حق نادانان كوتاهى نشده است. آنان دلايل واضح و علائم روشن الهى را در آفرينش خود مى‌بينند و ملكوت آسمان‌ها و مصنوعات شگفت و استوارى را كه بر صانع دلالت دارند مشاهده مى‌كنند (ولى با وجود اين ايمان نمى‌آورند زيرا) اينان درهاى گناه را بر خويش گشوده و راه شهوت‌رانى را بر خود هموار نموده‌اند و در نتيجه هوس‌ها بر دل‌هايشان چيره شده و شيطان بر اثر ظلم آنها بر خويشتن بر آنان تسلط يافته و اين چنين خداوند بر دل‌هاى متجاوزان مهر مى‌نهد.
در نظرگاه قرآن گناه و كارهاى ناشايست آدمى مانع محكم در راه گرايش آدمى به خداوند مى‌باشد. به ديگر عبارت موانع اصلى در كم‌رنگ شدن باورها به خود انسان برمى‌گردد و متوجه عملكرد آدمى است. در اين آيات قدرى تامل كنيد وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الظَّالِمُونَ. (عنكبوت: ٤٩)
و جز ستم‌گران منكر آيات ما نمى‌شود.
وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُورٍ. (لقمان: ٣٢)
نشانه‌هاى ما را جز هر خائن ناسپاس‌گزار انكار نمى‌كند.