راههاى تقويت باورهاى دينى
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص

راههاى تقويت باورهاى دينى - نگارش، حمید - الصفحة ١٥٠

ما را قبول دارند؟ به يقين آنان مرزى جز عدول از همه معنويت‌ها و ارزش‌هاى معنوى و الهى‌مان نمى‌شناسند. «١» ٧- ٣. عجب و غرور عجب و غرور، يكى از آسيب‌هايى است كه همواره در كمين نيروهاى نظامى نشسته و مى‌كوشد آن‌ها را از انگيزه‌هاى الهى و جايگاه واقعى خود دور كند. تاريخ درخشان صدر اسلام گواه خوبى است بر اين كه نيروهاى اسلام هر وقت در ميادين جنگى با انگيزه الهى وارد شد، و با هر گونه انگيزه‌هاى غير الهى مبارزه كردند، موفقيت‌هاى چشمگيرى داشته‌اند. در مقابل وقتى انگيزه‌هاى غير الهى بر آنها غالب گرديد، وقتى منيّت و عجب و غرور، معنويت آنها را ربود شكست‌هاى سختى را متحمل شدند.
در جنگ تحميلى نيز بوضوح شاهد اين مسئله بوديم كه هر قدر انگيزه‌هاى معنوى بيشتر بود موفقيت‌ها نيز بيش‌تر بود و اگر در مواردى به مشكلاتى برمى‌خوريم، از كم رنگ شدن اين آثار و انگيزه‌هاى معنوى بود. امام خمينى رضوان اللَّه تعالى عليه پس از فتح خرمشهر در جنگ تحميلى عراق عليه ايران در پيامى خطاب به رزمندگان اسلام نسبت به اين آسيب بزرگ يعنى غرور و عجب تذكر داده و فرمودند:
اى فرزندان قرآن كريم و نيروهاى ارتش، سپاهى، بسيجى، ژاندارمرى، شهربانى، كميته‌ها، عشاير و نيروهاى داوطلب و ملت عزيز! هشيار باشيد كه پيروزى‌ها هر چند عظيم و حيرت‌انگيز است، شما را از ياد خدا كه نصر و فتح در دست اوست غافل نكند و غرور و فتح شما را به خود جلب نكند كه اين آفتى بزرگ و دامى خطرناك است كه با وسوسه شيطان به سراغ آدم مى‌آيد و براى اولاد آدم تباهى مى‌آورد. «٢» در واقع امام اين نكته را صريحاً گوشزد نموده‌اند كه نيروهاى اسلام پيروزى را از طرف خدا بدانند و تصوّر نكنند كه خود آنها مسبب پيروزى شده‌اند. لذا در جاى ديگرى امام مى‌فرمايد: