راههاى تقويت باورهاى دينى - نگارش، حمید - الصفحة ١٠١
اعتماد كافى داشته باشد هرگز براى رسيدن به اموال دنيا يا تحصيل جاه و مقام دروغ نمىگويد. در روايت مىخوانيم كه امام باقر (ع) مىفرمايد:
جانِبُوا الْكِذْبَ فَانَّ الْكِذْبَ مُجانِبُ الاْيمان. «١» از دروغ كنارهگيرى كنيد چرا كه دروغ از ايمان جداست.
انسانى كه بر خدا توكل مىكند و از او در حل مسائل كمك مىخواهد، هرگز به دروغ توسل نمىجويد.
باور كنيم كه زبان، ترجمان دل، نماينده عقل و كليد شخصيت آدمى است. آنچه بر صفحه روح انسان نقش مىبندد، قبل از هر چيز بر صفحه زبان و بر لابلاى گفتههاى آدمى ظاهر مىشود. به همين جهت است كه پارسايان همواره بر حفظ و اصلاح آن گوشزد نمودهاند.
در حديث بلندى خاتم رسل پيامبر اكرم (ص) مىفرمايد:
لا يَسْتَقِيمُ ايمانُ عَبْدٍ حَتى يَستَقِيمَ قَلْبُهُ وَ لايَسْتَقِيمُ قَلْبُهُ حَتى يَسْتَقِيمَ لِسانُه «٢» ايمان كسى استقامت و راستى پيدا نمىكند مگر اينكه قلب او راستى و استقامت يابد. قلب نيز به راستى استقامت نمىيابد مگر اينكه زبان راستى و استقامت پيدا كند.
پيامد توجه به خطرات و آفات زبان، خود نوعى كنترل و دقت همه جانبه است و آسيبهاى آن را به حداقل مىرساند.
٦- ٢. جهل و غفلت از دلايل اعراض از حق و نپذيرفتن پيام الهى، جهل و نادانى است؛ امام على (ع) مىفرمايد:
النّاسُ اعْداءُ ما جَهِلُوا. «٣» مردم دشمن آناند كه نمىدانند.
قرآن، جهل را يكى از علتهاى ايستادگى در برابر حق مطرح مىنمايد:
وَلَقَد ضَرَبْنا لِلنَّاسِ فِى هذَا الْقُرآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَ لَئِن جِئتَهُمْ بِآيَةٍ لَيَقُولَنَّ الَذينَ كَفَرُوا انْ انْتُم الّا مُبْطِلُونَ كَذلِك يَطْبَعُ اللهُ عَلى قُلُوبِ الَذِينَ لايَعْلَمُونَ. (روم: ٥٨)