گونه محروم است كه از ماديات بى بهره است و آيا اين امرى است كه اسلام آن را براى گروهى اندك روا دارد تا چه رسد به اين كه قشرهايى گرفتار آن باشند. «١» ٥- ٢. دروغ‌ در متون دينى، به ترك دروغ و دروغگويى سفارش بسيارى شده است، تا آنجا كه دروغگو و كاذب را در رديف كافران و منكران الهى مى‌شمرد و دروغ را كليد تمام گناهان معرفى مى‌كند.
امام باقر در اين باره مى‌فرمايد:
انَّ اللَّهَ عَزَّوجَلَّ جَعَلَ لِلشَّرِ اقْفالًا وَ جَعَلَ مَفاتِيحَ تِلْكَ الاقْفالِ الشَّرابَ و الْكِذْبُ شَّرٌ مِنَ الشَّرابِ. «٢» خداوند متعال براى شرّ قفل هايى قرار داده و كليد آن قفل‌ها شراب است (چرا كه عقل- مانع اصلى زشتكارى‌ها- را از كار مى‌اندازد) و دروغ از شراب هم بدتر است! دروغگوئى كار كسانى است كه ايمان به آيات خدا ندارند و اصولًا دروغ با ايمان سازگارى ندارد:
إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ (نحل: ١٠٥)
تنها كسانى دروغ مى‌بندند كه به آيات خدا ايمان ندارند.
انسانى كه ايمان به آيات الهى داشته و معتقد به آموزه‌هاى دين است، مى‌كوشد از اسباب و وسايلى كه موجب دورى و اعراض انسان از دين مى‌شود بپرهيزد. از جمله اين عوامل دروغ و كذب مى‌باشد.
انسان با دروغ گفتن مى‌خواهد به منفعتى برسد يا از مشكلى رهايى يابد و حال آن كه اگر ايمان انسان قوى باشد مى‌داند كه خير و شر به دست خداست. اوست كه مى‌تواند گره كور مشكلات را بگشايد و اوست كه مى‌تواند در برابر ناملايمات از انسان دفاع كند و اگر انسان به اين امر كه شاخه‌اى از شاخه‌هاى توحيد افعالى است اعتقاد داشته باشد چنين نيازى ندارد كه به دروغ متوسل شود.
در انگيزه‌هاى دروغگويى و اين كه به چه انگيزه دروغگو، كذب مى‌گويد، موارد زيادى بيان شده است؛ از جمله آنها ضعف ايمان و اعتقاد است. چرا كه اگر دروغگو به علم و قدرت خداوند