جانب ذلّت را بگيرم. اين را خدا و رسول و دامان هاى پاك عترت وجان هاى غيرتمند و با عزّت نمى‌پذيرند. هرگز اطاعت از فرومايگان را بر شهادت كريمانه ترجيح نخواهيم داد. «١»
امام حسين عليه السلام، مرگ با عزّت را بهتر از زندگى با ذلّت مى دانست. اين سخن اوست كه: «مَوْتٌ فى‌ عِزٍّ خَيْرٌ مِنْ حَياةٍ فى‌ ذُلٍّ» «٢»
و همين مفهوم را در رجزخوانى خود روز عاشورا در ميدان جنگ بر زبان مى‌آورد كه، «مرگ، بهتر از ننگ است»؛ «الْمَوْتُ اوْلى‌ مِنْ رُكُوبِ الْعارِ». «٣»
در مورد ديگر، پس از برخورد با سپاه حرّ، در شعرى كه با مطلعِ «سَأَمْضى‌ وَ ما بِالْمَوْتِ عارٌ عَلَى الْفَتى‌» خواند، در آخر آن فرمود: «كفى‌ بكَ ذُلّاً انْ تَعيشَ مُرَغّماً» «٤»
كه با اين بيان، زندگى تحت فشار ديگران را ذلت بار خواند و سپس افزود:
من از مرگ، باكى ندارم. مرگ، راحت ترين راه براى رسيدن به عزّت است. مرگ در راه عزّت، زندگى جاودانه است و زندگانى ذلت بار، مرگ بى حيات است. مرا از مرگ مى‌ترسانى؟ چه گمان باطلى! همّتم بالاتر از اين است كه از ترس مرگ، ظلم را تحمّل كنم. بيش از اين نمى‌توانيد كه مرا بكشيد. مرحبا به مرگ در راه خدا. ولى شما با كشتنم نمى‌توانيد شكوه و عزّت و شرف مرا از بين ببريد. چه هراسى از مرگ؟ «٥»