همين پيغمبر را با آن وضع فجيع به خاك و خون كشيدند. خوب، بايد آدم به فكر فرو برود كه چرا اينطورى شد؟ ... كار به جايى برسد كه جلوى چشم مردم، حرم پيامبر را بياورند توى كوچه و بازار، به آنها تهمت خارجى بزنند.
در ريشه‌يابى چنين عقب نشينى امّت از حمايت امام خويش به نكاتى بر مى‌خوريم كه قابل تأمّل است:
١- دنيا طلبى‌
دلبستگى به دنيا و خوگرفتن به رفاه و لذائذ زندگى، سبب مى‌شود كه افراد در هنگام نياز به فداكارى و جانبازى، حضور لازم را در صحنه دفاع از حق و مبارزه با باطل نداشته باشند. تأكيدهاى فراوانِ پيامبران و پيشوايان دين در مورد دلبسته نشدن به زندگى مادّى براى درمان همين درد است. خود سيد الشهداء (ع) نيز مردم را «بندگان دنيا» مى‌شمارد كه تا وقتى زندگيشان برمدار دين بچرخد، دم از دين مى‌زنند، امّا هرگاه كه با بلاها و رنج‌ها و سختى‌ها آزموده شوند، دينداران واقعى اندك مى‌شوند:
«النَّاسُ عَبيدُ الدُّنْيا ... فَاذا مُحِصُّوا بِالْبَلاء قَلَّ الدَّيَّانُونَ» «١»
به ويژه اگر اين دنيا طلبى از راه حرام باشد و هديه‌هاى نامشروع و غذاهاى حرام و شبهه‌ناك، شكم‌ها را پركرده باشد، هم دل‌ها از درك و دريافت هدايت و حق محروم مى‌شود، هم لقمه‌هاى حرام، ديندارى و تعهّد را كاهش مى‌دهد و عمل به وظيفه را در بوته فراموشى قرار مى‌دهد.
امام حسين عليه السلام، روز عاشورا خطاب به سپاه كوفه و نكوهش از اينكه آنان‌