وقتى ميان راه خبر بى وفايى مردم و شهادت مسلم بن عقيل را شنيد، باز نگشت و براى انجام تكليف با توكل بر خدا، راه را ادامه داد.
حتى توكّلش بر ياران همراه هم نبود. از اين رو از آنان نيز خواست كه هر كه مى خواهد بر گردد. با اين توكّل بود كه هيچ پيش آمدى در عزم او خلل وارد نمى‌كرد در وصيّتى كه به برادرش محمد حنفيّه در آغاز حركت از مدينه داشت، ضمن بيان انگيزه و هدف خويش از اين قيام، در پايان فرمود:
«ما توفيقى الّا بالله، عليه توكّلت واليه انيب.» «١»
وقتى در منزل خزيميّه حضرت زينب عليها السلام شعرى را از هاتفى شنيد كه خبر از سرانجام مرگ براى كاروان مى‌داد، نگرانى خويش را به امام ابراز كرد. حضرت فرمود: «خواهرم! آنچه تقدير است، خواهد شد.» «٢»
در منزل بيضه، در يك سخنرانى كه خطاب به اصحاب خود و سربازان حرّ انجام داد، ضمن انتقاد از پيمان شكنى كوفيان و نيرنگ آنان كه به او نامه نوشته بودند، فرمود:
«وَ سَيُغْنِى اللَّهُ عَنْكُمْ» «٣»
و از نصرت آنان اظهار بى نيازى كرد و چشم به خداوند دوخت.
صبح عاشورا با شروع حمله دشمن به اردوگاه امام، آن حضرت در نيايشى به درگاه خدا، اين اتّكال و اعتماد به پروردگارش را در هر گرفتارى و شدّت و پيشامد سخت چنين بيان كرد: