اين كه يزيد، پس از كشتن امام حسين عليه السلام مغرورانه مى‌گفت كاش اجداد و نياكانم بودند و شاهد اين انتقام گيرى بودند، نشانه ديگرى است كه كينه او با امام، تداوم همان كينه‌هاى ابوسفيان و مشركان بنى‌اميّه با پيامبر و خاندان او و دين خدا بود، و اين كه «ابن زياد» در كوفه به سر مبارك سيد الشهدا جسارت مى‌كرد و با چوبى كه در دست داشت بر لب‌هاى او مى‌زد و مى‌گفت: «يَومٌ بِيَومِ بَدرٍ»، «١»- اين روز در مقابل روز جنگ بدر- باز هم نشان دهنده ريشه داشتن كربلا در سقيفه است. جريان شناسى تاريخى، به حوادث معناى ديگرى مى‌بخشد و بدون چنين شناختى، گاهى نمى‌توان از قضاياى تاريخى تحليل درستى ارائه كرد.
مرحوم نيّر تبريزى در پيوند اين دو حادثه با هم، گفته است:
كانكه طرح بيعتِ شورا فكند خود همانجا طرح عاشورا فكند
چرخ در يثرب رها كرد از كمان تير، كاندر نينوا شد بر نشان «٢»
امام حسين عليه السلام روز عاشورا در خطبه دوّمى كه با كوفيان سخن گفت، از آنان با اين القاب و اوصاف ياد فرمود:
مرگ بر شما اى بردگان امّت! اى بازماندگان پراكنده احزاب! اى واگذارندگان كتاب خدا، اى تحريفگرانِ دين! اى گروه تباهى و گناه! اى دميده شدگان شيطان! اى خاموش كنندگان سنّت‌ها! آيا از دين طاغوت‌ها حمايت كرده، ما را خوار مى‌سازيد؟ آرى به خدا سوگند اين نيرنگى كهن در شما است كه ريشه‌هايتان بر آن استوار شده و شاخ و برگ‌هايتان بر آن روييده است و شما پليدترين ميوه اين خارستان‌ايد و لقمه غاصبان ....» «٣»