پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٥٧

«الا و انَّ الدَّعِىَّ بْنَ الدَّعِىِّ قَدْرَ كَزَنى‌ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ: بَيْنَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ وَ هَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ» «١»
بر ما گمان بردگى زور برده‌اند اى مرگ، همتى! كه نخواهيم اين قيود
در نبرد روز عاشورا نيز، هنگام حمله به صفوف دشمن اين رجز را مى خواند:
الْمَوْتُ اوْلى‌ مِن رُكُوبِ الْعارِ وَالْعارُ اوْلى‌ مِن دُخُولِ النَّارِ «٢»
مرگ، بهتر از ننگ و ننگ بهتر از آتش دوزخ است.
روح آزادگى امام، سبب شد حتى در آن حال كه مجروح بر زمين افتاده بود نسبت به تصميم سپاه دشمن براى حمله به خيمه هاى زنان و فرزندان، برآشوبد و آنان را به آزادگى دعوت كند:
«ان لَم يَكُن لَكُمْ دينٌ وَ كُنْتُمْ لا تَخافوُنَ الْمَعادَ فَكُونُوا احْراراً فى‌ دُنْياكُمْ»»
گر شما را به جهان بينش و آيينى نيست لااقل مردم آزاده به دنيا باشيد
فرهنگ آزادگى در ياران امام و شهداى كربلا نيز بود. حتّى مسلم بن عقيل پيشاهنگ نهضت حسينى در كوفه نيز، هنگام رويارويى با سپاه ابن زياد رجز زير را مى‌خواند و مى‌جنگيد:
اقْسَمْتُ لااقتَلُ الَّا حُرّاً وَ انْ رَأَيتُ الْمَوْتَ شَيْئاً نُكراً «٤»
هر چند كه مرگ را چيز ناخوشايندى مى‌بينم. ولى سوگند خورده ام‌