نيز صدق و وفاى آنان را ستود و به «بى‌همتا» بودن اصحاب خويش، همان شب شهادت داد. ولى آيا همه انسان‌ها در لحظه انتخاب، مى‌توانند از آزمون روسفيد و موفق بيرون آيند؟ شيرينى زندگى در انتخاب‌هاى عالى و موفقيّت در اين آزمون‌ها است.
ملّت زنده و مرده‌
چه يك فرد، چه يك اجتماع، وقتى زنده است كه «حيات طيّبه» داشته باشد و زندگى را تنها نفس كشيدن نداند. حيات طيّبه جايى است كه ايمان، عزّت، آزادگى، شرافت، وفا و پاكى بر زندگى سايه افكند. به تعبير امير المؤمنين: «الْمَوْتُ فى‌ حَياتِكُمْ مَقْهُورينَ وَ الْحَياةُ فى‌ مَوْتِكُمْ قاهِرينَ» «١»
زندگى ذليلانه و مقهورانه، مرگ است و حيات، در مرگِ با عزّت و قدرت است.
امام حسين عليه السلام نيز مرگ در مبارزه با ستم و عدوان را سعادت مى‌داند و زيستن در كنار ستمگران و نفس كشيدنِ ذليلانه و با خوارى را مايه ننگ و دلتنگى مى‌شمارد:
«لا ارَى الْمَوْتَ الَّا سَعادَةً وَ الْحَياةَ مَعَ الظَّالِمينَ الّا بَرَماً». «٢»
آنان كه در زندگى، آزادى را بها مى‌دهند و در راه اهداف خويش مبارزه مى‌كنند و سلطه بيداد را نمى‌پذيرند، ملّت زنده‌اند، اگرچه در اين راه، همه كشته شوند. به همين دليل، شهيد، زنده جاويد است و با همين فلسفه، شهداى كربلا حيات جاودانه يافته‌اند، چون حيات را در مرگ و زندگى را در شهادت ديدند.