شد كه هرگز محبت برادرش، سبب سستى در حمايت از امام نشود و دليرانه در صف ياران امام، ايستادگى و مبارزه كند.
محمد بن بُشر حَضرمى در سپاه امام بود. فرزندش در مرز «رى» اسير شده بود. با اينكه امام به او رخصت داد كه كربلا را ترك كند و در پى آزاد كردن فرزند اسيرش برود او مسأله «علاقه به فرزند» را در راه هدفى دينى، حل كرده بود. «حاضر نشد امام را ترك كند» و وفا نشان داد. «١»
نافع بن هلال، شهيدى ديگر از از عاشوراييان بود. نامزد داشت و هنوز عروسى نكرده بود. در كربلا هنگامى كه مى‌خواست براى نبرد به ميدان رود، همسرش دست به دامان او شد و گريست. اين صحنه كافى بود كه هر جوانى را متزلزل كند، و انگيزه جهاد را از او سلب كند. با آنكه امام حسين عليه السلام نيز از او خواست كه شادمانى همسرش را بر ميدان رفتن ترجيح دهد، بر اين محبّت بشرى غلبه يافت و گفت: اى پسر پيامبر! اگر امروز تو را يارى نكنم، فردا جواب پيامبر را چه بدهم؟ آنگاه به ميدان رفت و جنگيد تا شهيد شد.»
در يكى از شب‌هاى عطش در كربلا، نافع بن هلال همراه جمعى براى آوردن آب براى خيمه هاى امام، به فرات رفتند. نگهبانان فرات گفتند:
مى‌توانى خودت آب بخورى ولى براى امام، حق ندارى آب ببرى. گفت:
محال است كه حسين و يارانش تشنه باشند و من آب بنوشم! «٣»
در كربلا، عبدالله پسر مسلم بن عقيل، به ميدان رفت و جنگيد. بنا به‌