ضمن خطبه‌اى بيان فرمود، «١» هم واپسين كلماتى بود كه در قتلگاه از حنجر خونين آن امام شنيده شد كه: «الهى‌ رِضىً بِقَضائِكَ». خواهر خويش را نيز به تسليم و رضا دعوت مى‌كرد «ارْضى‌ بِقَضاءِ اللَّهِ» تا پس از شهادتش بى‌تابى و نارضايى از خود نشان ندهد. وقتى هم كه مى‌خواست از مدينه خارج شود، هنگام وداع با قبر رسول خدا از خداوند طلب كرد كه آنچه كه رضاى تو است، برايم انتخاب كن: «اسْئَلُكَ ... ما اخْتَرْتَ مِنْ امْرى هذا ما هُوَ لَكَ رِضىً» «٢».
اين روحيه معنوى در ساير عاشوراييان هم بود. حضرت مسلم بن عقيل در كوفه وقتى گرفتارشد، باز دم از رضاى الهى مى‌زد و به داورى خدا راضى بود و در هر حال، خدا را حمد مى‌گفت. «٣»
سيدالشهدا عليه السلام وقتى به كربلا مى‌رفت، به سرانجام و سرنوشت ماجرا راضى بود، هرچه را كه خدا مقدّر كرده باشد براى خود «خير» مى‌ديد و مى‌فرمود:
چه كشته شويم، چه پيروز گرديم، آنچه را خدا بر ايمان مقدّر كرده باشد، آن را خير مى‌بينيم.» «٤»
رضاى عبد از خدا و رضاى خدا از عبد، اوج اين كمال است؛ پسند دو جانبه و رضاى از هر دو سو. در متون زيارتنامه هم به اين مقام و مرتبه‌