پس شهادتِ در راه خدا برتر است» «١»
پيش از اين اشعار هم، بر مسلم بن عقيل رحمت فرستاد، و به عنوان كسى كه «به سوى روح و ريحان و بهشت رضوان الهى رفت و ما نيز در پى اوييم،» از او ياد كرد.
با اين ديد، شهادت خود و هر يك از همراهان و دودمانش را رسيدن به ابديّتى مى‌دانست كه «آرميدن در جوار رحمت الهى و ديدار با رسول خدا و دست يافتن به بهشتِ برين» را دارا بود. آن همه تأكيد بر اجر الهى و رسيدن به فوز و رستگارى و نوشيدن از شراب‌هاى بهشتى و برخوردارى از نعمت‌هاى جاودانى الهى، ايجاد انگيزه جهاد و شهادت مى‌كرد، چرا كه شهداى كربلا با اين ديد مرگ را آغاز حيات طيّبه در جوار رسول اللّه مى‌ديدند، نه پايان يافتَنِ خط هستى و به نهايت رسيدنِ وجود!
وقتى على اكبر عليه السلام به ميدان رفت و جنگيد و تشنه بازگشت، امام فراخواندن او به مقاومت و ادامه نبرد فرمود: بزودى جدّت رسول خدا را ديدار كرده، از دست او سيراب خواهى شد و شربتى گوارا خواهى نوشيد كه پس از آن تشنگى نيست. «٢»
آنگاه هم كه سر جوانش را بر دامن نهاده بود و خون از چهره و دندان‌هايش پاك مى‌كرد، فرزند را نويد داد كه از رنج و اندوه دنيا رسته و به روح وريحان بهشتى رسيده‌اى. «٣»