پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٢١٦

جهاتِ الگويى و دارا بودن كمالات لازم، پيشتاز و برتر از همه‌اند. اين خطّ سياسى در مسأله رهبرى از نقاط قوّت و امتياز شيعه است كه براى «رهبر»، ويژگى هاى خاصّى را معتقد است، چه در مورد امامان معصوم، چه نسبت به فقهايى كه در عصر غيبت، عهده دار ولايت امر مى‌شوند. «١»
تولّى‌ و تبرّى‌
پيامهاى عاشورا ٢٢٨ باطل ستيزى ..... ص : ٢٢٧

ولايت و برائت، از فروع دين و از واجبات عملى اسلام است؛ يعنى با دوستان خدا دوستى كردن و با دشمنان خدا دشمنى كردن و از آنان برائت و بيزارى جستن. «موالات»، «ولايت»، «تولّى‌» همه از يك ريشه و داراى يك مفهوم است و نشان دهنده همبستگى خطّى، فكرى، عملى و سياسى يك مسلمان با رهبران الهى و پيشوايان حق است. كسى كه ولايت دارد، يعنى خدا و رسول و امام را «ولىّ» خويش مى‌داند و با عمل صالح و تقوا و طاعت، به اولياى خدا تقرّب مى‌جويد و با آنان پيوند مى‌يابد.
به فرموده امام باقر عليه السلام:
«لا تُنالُ وِلايَتُنا الَّا بِالْعَمَلَ وَالوَرَعِ» «٢»
به ولايت ما جز با عمل و پرهيزگارى نمى توان رسيد.
زندگى مكتبى يك مسلمان ايجاب مى كند كه خطّ فكرى و سياسى خود را در جامعه و نسبت به حق و باطل مشخص كند و پيرو جناح حق و مطيع «ولىّ خدا» باشد و با دشمنان دين و امامت و رهبرى صالح، ستيز و