پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ١٣٩

اسلام مضايقه نمى‌كردند.
صحنه عاشورا، شهادت طلبى ياران با ايمان امام حسين عليه السلام در عمل تجلى يافت. خود آن حضرت نيز پيشتاز و الگوى اين ميدان بود. وقتى امام مى‌خواست از مكّه حركت كند، با خواندن خطبه‌اى كه از زيبايى مرگ در راه خدا براى جوانمردان سخن مى‌گفت، از افراد خواست هركس شهادت طلب است و آمادگى بذل جان و خون دارد، همراه ما بيايد:
«مَنْ كانَ باذِلًا فينا مُهْجَتَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنا» «١»
در ميان راه، وقتى در
پيامهاى عاشورا ١٥٣ بلا و ابتلا ..... ص : ١٥١
پى ديدن خوابى و گفتن «انَّا لِلَّهِ وَ انَّا الَيْهِ راجِعُونَ»، در گفت‌گويى كه پسرش علىّ اكبر عليه السلام با پدر داشت، على اكبر عليه السلام به او گفت: وقتى ما بر حقّيم، پس چه باك از مرگ؟ «اذاً لا نُبالى‌ بِالْمَوْتِ». اين سخن على اكبر عليه السلام نيز از تفكّر شهادت طلبانه فرزند امام حكايت دارد.
تعبير امام حسين عليه السلام از اينكه اگر ناچار، مرگ براى همگان حتمى است، پس چه بهتر كه به صورت شهادت باشد: «فَانْ تَكُنِ الْابْدانُ لِلْمَوْتِ انشِأَتْ، فَقَتْلُ امْرِءٍ بِالسَّيْفِ فِى اللَّهِ افْضَلُ» «٢»
شاهد ديگرى از اين روحيه در امام است.
پس از برخورد با حرّ و ممانعت او از رفتن حضرت به كوفه، با استشهاد به شعرى چنين اظهار كرد: