پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٦٧

«اللَّهُمَّ انْتَ ثِقَتى‌ فى‌ كُلِّ كَرْبٍ وَ انْتَ رَجائى‌ فى‌ كُلِّ شِدَّةٍ وَ انْتَ لى‌ فى‌ كُلِّ امْرٍ نَزَلَ بى‌ ثِقَةٌ وَ عُدَّةٌ ...» «١»
و خدا را هم به عنوان عامل پشت گرمى و اطمينان نفس (ثقه) و هم نيروى حمايتگر وپشتيبان خويش (عُدّه) خواند واينگونه مناجات در صحنه درگيرى و آستانه شهادت، جز از روح‌هاى متوكّل برنمى‌آيد. در سخنرانى‌هاى ديگرى كه خطاب به سپاه كوفه داشت، با تلاوت آياتى كه متضمنّ ولايت و نصرت الهى نسبت به صالحان است، توكل خويش را بر خدا ابراز نمود: «انَّ وَلِيِىَّ اللَّهُ الَّذى‌ نَزَّلَّ الْكِتابَ وَ هَوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحينَ» «٢»
و در خطبه‌اى در روز عاشورا، جمله «انى تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ رَبى وَ ربُّكُمْ» را بيان كرد كه شاهد ديگرى بر اين روحيه و باور است. «٣»
در طول راه نيز در برخورد با ضحّاك بن عبدالله مشرقى، وقتى وى آمادگى كوفيان را براى جنگ با سيدالشهدا عليه السلام اعلام كرد، تنها پاسخ امام اين بود:
«حَسْبِىَ اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيل» «٤»
اين خصلت برجسته در آخرين لحظات حيات حضرت نيز همراه او بود. وقتى زخمى و نيزه خورده بر زمين افتاده، بود در آن مناجات بلند و عارفانه با معبود خويش از اين توكل برذات قادر متعال دم مى زد:
«اسْتَعينُ بِكَ ضَعيفاً وَ اتَوَكَّلُ عَلَيْكَ كافياً» «٥»