بيعت خويش را از آنان برداشت كه هركه مى‌خواهد برود، اما سخنشان‌چنين بود: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى‌ اكْرَمَنا بِنَصْرِكَ وَ شَرَّفَنا بِالْقَتْلِ مَعَكَ.» «١»
سپاس خدايى را كه با يارى كردن تو ما را گرامى داشت و با كشته شدن همراه تو، ما را شرافت بخشيد.
حتى نوجوانى چون حضرت قاسم نيز مرگ را شيرين‌تر از عسل مى‌دانست و از آن استقبال مى‌كرد.
امام نيز آنان را همين‌گونه مى‌شناخت. وقتى احساس كرد خواهرش زينب در شب عاشورا اندكى ناآرام است و در پايدارى ياران ترديد دارد، فرمود: به خدا سوگند آنان را آزموده و امتحان كرده‌ام، اينان شهادت طلبانى هستند كه به مرگ انس گرفته‌اند، همان گونه كه كودك، به سينه مادرش مأنوس است. «٢»
در همان شب، حضرت عباس عليه السلام در جمع بنى‌هاشم از آنان خواست تا نخستين كسانى باشند كه به مبارزه مى‌شتابد شما و پيشتازان شهادت باشند.
اين، فرهنگ اهل بيت است. در يكى از نيايشهاى امام حسين عليه السلام در همان روز عاشورا چنين مى‌خوانيم:
«الهى‌ وَ سَيِّدى‌! وَدَدْتُ انْ اقْتَلَ وَ احْيى‌ سَبْعينَ الْفَ مَرَّةٍ فى‌ طاعَتِكَ و مَحبَّتكَ، سِيما اذا كانَ فى‌ قَتْلى‌ نُصْرَةُ دينِكَ وَ احْياءُ امْرِكَ وَ حِفظُ ناموسِ شَرْعِكَ ...» «٣»