راه عذر و بهانه از سوى ديگر، به اظهار بيّنات و هشدارها بپردازند تا در آينده تاريخ، متّهم به سكوت و سازش نشوند.
افشا و تبيين‌
غير از نقش يادآورى در زنده ماندن حق و رسوايى باطل (كه در بحث احياگرى آمده است)، براى خنثى كردن نقشه‌هاى پيروان باطل، بايد توطئه‌ها را افشا كرد و به تبيين جنايات پرداخت، تا آنچه اتّفاق افتاده، در پس پرده «كتمان» باقى نماند. افشاگرى هميشه در روشن ساختن اذهان نسبت به واقعيّات و بسيج مردم عليه باطل، كار ساز بوده است. در انقلاب اسلامى ايران، نطق امام خمينى «قدس سره» عليه قرارداد كاپيتولاسيون كه به تبعيد شدنش نيز انجاميد، يكى از اين نمونه‌ها بود؛ يا افشاگرى‌هاى «دانشجويان مسلمان پيرو خط امام» پس از اشغال لانه جاسوسى آمريكا، پرده از دخالت‌هاى مستمرّ و توطئه‌گرانه آمريكا در امور داخلى ايران برداشت، يا تجمّع جانبازان شيميايى و ارائه اسناد استفاده دشمن از سلاح‌هاى شيميايى در جنگ عليه ايران، رسوايى بزرگى براى عاملان اين جنايات به بار آورد.
در حادثه كربلا، يكى از رسالت‌هاى بازماندگان حادثه، افشاگرى عليه دشمن بود و ضربه زدن به رژيم اموى، از طريق تبيين آنچه در كربلا گذشت. شايد يكى از دلايلى هم كه سبب شد امام حسين عليه السلام در حركت خويش از مدينه به مكّه و سپس به كربلا، زنان و كودكان را هم به همراه آورد، آن بود كه اينان در دوران اسارت، به عنوان شاهدان صحنه جنايت و مظلوميّت اهل بيت، ديده‌هاى خود را براى مردم بازگو كنند تا آن وقايع در