استوار و شجاع باشد. مردان دشمن، او را محاصره كرده بودند، او با شمشير بر آنان حمله مى آورد و همه از چپ و راست فرار مى كردند.
شمر چون چنين ديد به سواره‌هاى خود فرمان داد تا به پشتيبانى نيروهاى پياده بشتابند و امام را از هر طرف تيرباران كنند: «وَاللَّهِ مارَأَيْتُ مَكْثُوراً قَدْ قُتِلَ وُلْدَهُ وَ اهْلَ بَيْتِهِ وَ اصْحابَهُ ارْبَطُ جَأْشاً وَ لا امْضى‌ جَناناً مِنْهُ عليه السلام ...» «١»
در زيارتنامه هاى متعدّد، به صفت شجاعت سيد الشهدا و ياران او اشاره شده است، از قبيل «بَطَلُ الْمُسْلِمين»، «فُرْسانُ الْهَيْجاء»، «لُيُوثُ الْغاباتِ» كه آنان را به عنوان قهرمان مسلمانان، تك سواران نبرد، شيران بيشه شجاعت و ... ستوده‌اند. «٢»
عاشورا الهام بخش شجاعت به مبارزان بوده است و محرّم همواره روحيّه، شهامت و ظلم ستيزى به مردم مى‌داده است. به تعبير حضرت امام: «ماه محرّم ماه حماسه و شجاعت و فداكارى آغاز شد، ماهى كه خون بر شمشير پيروز شد ماهى كه قدرت حق، باطل را تا ابد محكوم و داغ باطله بر جبهه ستمكاران و حكومت هاى شيطانى زد، ماهى كه به نسل ها در طول تاريخ، راه پيروزى بر سرنيزه را آموخت ...» «٣»
با توجّه به اينكه مايه شهامت و شجاعت، در متن قيام عاشورا ودر عمل وگفتار شهداى كربلا موج مى‌زند، سزاوار است كه اين محتوا براى مردم، به ويژه جوانان بيشتر تشريح شود، تا علاوه بر اشكى كه بر مظلوميّت شهداى كربلا و شهادت حسين بن على عليه السلام مى ريزند، از شجاعت آنان نيز