سخنى شبيه به اين را به فرزند امام مجتبى كه پس از مدتى جنگ، نزد امام آمد و آب طلبيد، فرمود:
پسرم! كمى ديگر درنگ و مقاومت كن تا جدت رسول خدا را ديدار كنى و از او شربت گوارايى كه پس آن تشنگى نيست به تو بنوشاند. «١»
اين سخنان نيز يادآور اين نكته است كه شهادت در جبهه، ديدار رسول خدا و سيرابى از آبهاى بهشتى را در پى دارد.
بر اساس همين باور، رزمندگان جبهه حسينى طرف مقابل را خارج از دين، تارك سنّت پيامبر، رسواى دنيا و آخرت و رو به آتش دوزخ مى‌دانستند. امام حسين عليه السلام پس از شهادت سردارش عباس عليه السلام در ضمن اشعارى كه نكوهش از رفتار شوم دشمنان در كشتن عترت رسول خدا بود، فرمود: «... فَسَوْفَ تَلاقَوْا حَرَّ نارٍ تَوَقَّدُ» «٢»
و آنان را در آستانه ديدار با آتش پر شعله دوزخ دانست.
در رجزهاى ياران امام نيز، تكيه بر مبادى اعتقادى و پيوند زدن مبارزه با انگيزه اعتقادى و باورداشتِ قيامت و اميد به پاداش خدا و رضاى الهى است و رسيدن به بهشت برين موج مى‌زند. به عنوان نمونه:
وقتى عمرو بن خالد ازدى به ميدان رفت، در رجز خويش گفت: اى جان! امروز به سوى خداى رحمان و روح و ريحان مى‌روى و آنچه را كه در لوح تقديرت از پاداش‌هاى الهى نوشته شده، درمى‌يابى؛ پس بى‌تابى‌