خدايا! دوست دارم كه كشته شوم و زنده گردم، هفتاد هزار بار، در راه طاعت و محبّت تو، به خصوص اگر در كشته شدنم نصرتِ دين تو و زنده شدن فرمانت و حفظ ناموس شريعت تو نهفته باشد.
شهادت طلبان، تفسير نوينى از مرگ و زندگى دارند. مثل امام حسين عليه السلام كه فرمود: مرگ با عزت بهتر از زندگى با ذلت است «مَوْتٌ فى‌ عِزٍّ خَيْرٌ مِنْ حَياةٍ فى‌ ذُلٍّ» «١»
به راحتى حاضرند شرافت شهادت در راه حق را بر زندگى چند روزه و گذرا اما در ننگ و بدنامى ترجيح دهند. آموزش حسين بن على به آنان اين بود كه مرگ، تنها پلى است كه شما را از سختى و تنگناى دنيا به وسعت آخرت و نعمت‌هاى ابدى در بهشت مى‌رساند؛ «فَمَا الْمَوْتُ الَّا قَنْطَرَةٌ ...» «٢»
. با چنين ديدى بود كه در صبح عاشورا با آغاز تيراندازى از سوى سپاه عمرسعد، حضرت خطاب به ياران خويش فرمود: خدا رحمتتان كند! برخيزيد به سوى مرگى كه چاره‌اى از آن نيست. «قُومُوا رَحِمَكُمُ اللَّهُ الَى الْمَوْتِ الَّذى‌ لابُدَّ مِنْهُ» «٣»
و اين در واقع فراخوانى به سوى حيات بود، حياتى جاويدان در سايه مرگ سرخ.
عاشورا، فرهنگ شهادت طلبى را در پيروان اهل بيت زنده ساخت.
امامان نيز اين رهنمود را با الهام از عاشورا به ياران و پيروان منتقل مى‌كردند. زائران قبور شهدا و حرم حسينى نيز اين عشق به شهادت و آرزوى كشته شدن در ركاب امام و در راه خدا را بر زبان مى‌آوردند. امروز نيز ما در زيارتنامه‌ها اين جملات را اظهار مى‌كنيم كه: