صحنه هاى اين حماسه، پراز اين گونه ايثار ها و مواسات هاست.
اوج اين مواسات را حضرت اباالفضل عليه السلام از خود نشان داد: هم با لب تشنه وارد فرات شد و بى آنكه آب بنوشد، بيرون آمد، هم براى سيراب كردن كودكان امام وتشنگان حرم به شريعه فرات رفت و در همين راه هم به شهادت رسيد و برادرى بود كه فدايى برادر خود بود. از اين خصلت برجسته و جوانمردانه، در زيارتنامه هاى او نيز ياد شده است: «فَلَنِعَمِ الْاخُ الْمُواسى‌» «١»، «السَّلامُ عَلَيْكَ ايُّهَا الْعَبْدُ الصَّالحُ وَالصِّدّيقُ الْمُواسى‌، أَشْهَدُ انَّكَ آمَنْتَ بِاللّهِ وَ نَصَرْتَ ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ وَ دَعَوْتَ الى‌ سَبيلِ اللَّهِ وَ واسَيْتَ بِنَفْسِكَ»، «٢»
كه هم تعبير «برادر مواسى»، هم «صدّيق مواسى» درباره او به كار رفته و هم شهادت به ايمان، نصرت، دعوت به راه خدا ومواسات با جان درباره آن حضرت مطرح است.
اين روح تعاون و غمخوارى و اخوّت راستين، پيام همه شهداى عاشورا است، و همين خصلت، سبب مى‌شود كه پيروان اين مكتب، با همه مسلمانان جهان، از هر نژاد ومليّت و زبان، احساس برادرى كنند ودر غم ها وگرفتارى هايشان همدردى نشان دهند و در صورت توان به يارى آنان بشتابند تا مسلمانان مبارز در جبهه نبرد بااستكبار و صهيونيسم و قدرت هاى وابسته به كفر جهانى، احساس تنهايى نكنند.
مواسات دينى، تضمينى بر دلگرمى مجاهدان راه خداست، تا در سنگر جهاد عليه كفر و ستم، تنها نمانند.