در رنج و غم ديگران شريك مى‌داند و با مال و جان، از آنها دفاع مى‌كند و ميان خود و ديگران فرقى نمى‌گذارد.
اين صفت نيكو، در روايات اسلامى بسيار ستوده شده است و در كنار نماز اول وقت از اهميّت برخوردار است و به فرموده پيامبر، «مُواساةُ الْاخِ فِى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ» يكى از سه عمل برتر محسوب شده است؛ «١» يعنى با برادر دينى به خاطر خدا مواسات كردن. در حديثى از امام صادق عليه السلام يكى از معيارهاى آزمون شيعه بودن اشخاص، و نيز وسيله تقرّب به خدا، مواسات با برادران دينى است «تَقَرَّبُوا الَى اللَّهِ تَعالى بِمُواسفاةِ اخْوانِكُمْ» «٢».
اميرالمؤمنين عليه السلام نيز مواسات با برادر دينى را موجب افزايش رزق و روزى مى‌داند. «٣» امام صادق عليه السلام دعاى انسان اهل مواسات را مستجاب مى‌شمارد. «٤» در حديث ديگرى در مورد جان دادنِ راحت و دلپسندِ مؤمن مى فرمايد: اين ويژگى براى كسانى است كه نسبت به برادران دينى خويش «مواسى» باشند. «٥»
در حماسه آفرينان عاشورا، اين خصلت برجسته به وضوح ديده مى شود و در مرحله بالاتر به «ايثار» مى‌رسد. ياران امام نسبت به امام و اصحاب نسبت به يكديگر اين حالت را داشتند و از بذل هيچ چيز مضايقه نداشتند و به اين مواسات، افتخار مى‌كردند.
سيدالشهدا عليه السلام در راه كربلا پس از برخورد با سپاه حرّ و گفت‌گوهاى‌