سرشارش مى‌ستايد، هم به بلاى نيكويش: «سابِغُ النِعْمَةِ حَسَنُ الْبَلاءِ» «١»
همچنين روز عاشورا، هنگام آخرين وداع با اهل بيت خويش، ضمن آنكه آنان را آماده تحمّل بلا و رنج مى سازد (اسْتَعِدُّوا لِلْبَلاءِ)، فرجام خوشى برايشان بازگو مى كند و مى‌فرمايد: خداوند، دشمنانتان را با انواع بلاها عذاب مى كند، ولى به شما در مقابل اين بلا و به عوض آن، انواع نعمت‌ها و كرامت‌ها مى‌بخشد؛ پس شكوه نكنيد و چيزى بر زبان نياوريد كه ارزش شما را بكاهد «وَ يُعَوِّضُكُمْ عَنْ هذِهِ الْبَليَّةِ انْواعَ النِّعَمِ وَ الْكَرامَةِ فَلاتَشْكُوا وَ لاتَقُولُوا بِالْسِنَتِكُمْ مايَنْقُصُ قَدْرَكُمْ» «٢»
صاحبان همت‌هاى بلند و عشق‌هاى پاك به مبدأ و معاد، از بلاى الهى باروى خوش استقبال مى كنند و اين گرفتارى را به حساب خدا مى گذارند و از او انتظار پاداش دارند.
ياد خدا
ذكر و ياد خدا، در همه مراتب و مراحلش، امرى پسنديده و مورد تأكيد اسلام است. در آيات قرآن توصيه به ياد فراوان خدا شده است.
(اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثيراً). «٣»
ياد، كه يك مرتبه بلند عرفانى است، آن است كه انسان پيوسته خدا را در ياد داشته باشد و او را حاضر و ناظر بر خويش ببيند و در تنهاترين‌