بدعت متّهم مى‌كنند و زيارت قبور اولياءِ الهى را شرك مى‌پندارند، در فرهنگ زيارت، خود اين عمل گامى براى تقرّب به خدا شمرده شده است كه توحيد ناب است. در بخشى از زيارت امام حسين عليه السلام كه با فراز «اللَّهُمَّ مَنْ تَهَيَّأَ وَ تَعَبَّأَ ...» شروع مى شود، خطاب به خداوند مى‌گوييم:
خدايا! هر كس كه آماده شود و وسايل فراهم كند و به اميد دست يافتن به نعمت و موهبتى سراغ يك مخلوق رود، تا از هدايا و جوائز و عطاهاى او بهره مند شود، آماده شدن و زمينه چيدن من و سفر من به سوى تو و براى زيارت قبر ولىّ تو است و بااين‌زيارت، به تو تقرب مى‌جويم، و هديه و عطا و جايزه را از تو اميد دارم .... «١»
در ادامه نيز با حالتِ حَصر، مى‌گوييم: تنها تو را قصد و آهنگ كردم و تنها آنچه را نزد تو است مى‌خواهم؛ «فاليكَ قَصَدْتُ و ما عِنْدُكَ أرَدْتُ».
اينها نشان دهنده بُعد توحيدى تعاليم شيعى است كه مراقد معصومين و زيارت اولياءِ الهى را هم معبر و مسيرى براى رسيدن به توحيد خالص مى داند وتعبّد به امر الهى است كه بزرگداشت اينان راتوصيه فرموده است.
١- ٢- مبدأ و معاد
عقيده به مبدأ و معاد، مهم‌ترين عامل جهاد و فداكارى در راه خداست و بدون آن، هيچ رزمنده‌اى معتقدانه در صحنه دفاع قدم نمى‌گذارد و خود را كه در جنگى به شهادت منتهى مى‌شود، برنده نمى‌داند. بدون عقيده به حيات اخروى، با چه انگيزه‌اى مى‌توان از جهاد و جانبازى استقبال كرد؟
از اين رو، چنين اعتقادى در كلمات امام حسين عليه السلام و اشعار و رجزهاى‌