پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٢٢٩

و كفر بود، نه خصومت شخصى و خانوادگى. حضرت ابا عبدالله عليه السلام در اين باره فرموده است:
«نَحْنُ وَ بَنُو امَيَّةَ اخْتَصَمْنا فِى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ، قُلْنا صَدَق اللَّهُ وَ قالُوا كَذِبَ اللَّهُ» «١»
ما و بنى اميّه بر محور «خدا» با هم نزاع كرديم. ما گفتيم: خدا راست گفته است، آنان گفتند خدا دروغ گفته است.
تلاش براى بازگرداندن خلافت اسلامى و حاكميّت مسلمين به مجراى حق و اصيل خود، و از بين بردن سلطه جائرانه باطل، صفحه ديگرى از اين مبارزاتِ باطل ستيزانه است. امام حسين عليه السلام در اشاره به حقّانيّت خويش و ضرورت خلع امويان از حكومت باطل خود مى‌فرمود:
«وَ نَحْنُ اهْلُ الْبَيْتِ اوْلى‌ بِوِلايَةِ هذَا الْأَمْرِ عَلَيْكُمْ مِنْ هؤُلاءِ الْمُدَّعينَ ما لَيْسَ لَهُمْ وَالسَّائِرينَ فيكُمْ بِالْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ» «٢»
ما خاندان، براى سرپرستى اين امر (و حكومت) بر شما، سزاوارتر از اين مدّعيانى هستيم كه به ناحق، ادّعاى خلافت دارند و در ميان شما به ستم و تجاوز رفتار مى‌كنند.
امام حسين عليه السلام در منزل بيضه در نطق مهم خود (مَنْ رَأى‌ سُلْطاناً جائِراً مُسْتَحِلًّا لِحَرامِ‌اللَّهِ ...) «٣»
كلام حضرت رسول را بازگو مى‌كند، كلامى صلى الله عليه و آله كه تكليف مقابله و مبارزه با سلطه‌هاى جائر و آنان را كه پيمان الهى را شكسته‌