آنگونه بى‌صبرانه چشم به راه عروس شهادت بودند.
يكى از شاعران بلند پايه، كه به حادثه عاشوراى حسينى از زاويه عرفانى و عشق به خدا نگاه كرده است، «عمّان سامانى» است. ديوانِ «گنجينة الاسرار» او با همين تحليل به حماسه حسينى نظر دارد.
عمّان، حسين بن على عليه السلام را سرمست از شراب شوق و عشق الهى مى‌بيند و پياپى جام محبّت و بلاى بيشترى مى‌خواهد. او را موجى برخاسته از دريا مى‌داند كه محو حقيقت خدا است و مى‌خواهد به همان دريا بپيوندد و در اين راه، از هرچه جز «او» ست دست مى‌شويد و «خود» را قربانى مى‌كند و در ديدار با علىّ اكبر كه عازم ميدان است، بر اين «تعيّن والا» هم غلبه مى‌كند و حال كه هيچ پرده‌اى از تعيّن و سدّ راهى جز او باقى نمانده است، اجتهادى بيش از اندازه دارد «كان يكى را نيز بردارد ز پيش» و بى حجاب، با خدا روبه رو گردد امام در جدالِ عقل و عشق، سپاه عشق را غالب مى‌سازد و در وداع آخرين با خواهرش زينب، وقتى با آن «زنِ مردآفرين روزگار» مواجه مى‌شود، از او مى‌خواهد كه حجاب وصل نشود:
همچو جان خود در آغوشش كشيد اين سخن آهسته در گوشش كشيد:
كاى عنان گير من، آيا زينبى؟ يا كه آه دردمندان شبى؟
پيش پاى شوق، زنجيرى مكن راه عشق است اين، عنانگيرى مكن «١»
سراسر عاشورا و صحنه‌هاى رزم فرزندان و ياران، جلوه‌اى از اين جذبه معنوى و عشق برين است و شهادت ياران و عزيزان، هركدام‌