احِبُّ الصَّلاةَ لَهُ وَ تَلاوَةَ كِتابِهِ وَ كَثْرَةَ الدُّعاءِ وَالْإِسْتِغْفارَ.» «١»
به نقل تواريخ، شب عاشورا از خيمه اصحاب امام حسين عليه السلام، آواى مناجات و زمزمه دعا و تلاوت به گوش مى‌رسيد.
روز عاشورا پس از نماز صبح، با ياران سخن گفت و آماده نبرد شدند.
ظهر عاشورا وقتى ابوثمامه وقت نماز را به ياد او آورد، حضرت فرمود:
نماز را به ياد آوردى! خداوند تو را از نمازگزاران و ذاكران قرار دهد. آرى اينك اوّلِ وقتِ نماز است. ... از اينان بخواهيد تا دست از جنگ بردارند تا نماز بگزاريم. «٢»
سعيد بن عبدالله حنفى نيز هنگام نماز امام، جلوى او ايستاد و همه تيرهاى دشمن را كه به سوى امام مى‌آمد به جان خريد تا آنجا كه نماز امام پايان يافت و او غرق در خون، اوّلين شهيد نماز در جبهه كربلا شد. «٣»
عشق به نماز، در درياى روح پيروان راستين ابا عبداللّه الحسين عليه السلام موج مى‌زد. عبدالله بن عفيف ازدى كه در كوفه مى‌زيست و در مسجد كوفه آن اعتراض تند را عليه ابن زياد، نسبت به كشتن امام حسين عليه السلام كرد و در نهايت هم در راه اين دفاع، به شهادت رسيد، به نقل مورّخان پيوسته در مسجد بزرگ كوفه بود و تا شب نماز مى‌خواند. «٤»
اگر امام حسين عليه السلام را احياگر فرهنگ نماز راستين بدانيم- آن گونه كه در زيارتنامه‌هاى آن حضرت آمده است- سخنى بجاست. امام، هم‌