شوم!» «١»
مسلم بن عقيل وقتى دستگير مى‌شود و در دارالاماره با او بدرفتارى كرده وتصميم مى‌گيرند او را بكشند، مى‌گريد وقتى علت مى‌پرسند و بر گريستن ملامتش مى‌كنند، مى‌گويد: من براى خودم گريه نمى كنم، گريه ام براى حسين بن على عليه السلام و خانواده اوست كه به سوى اين شهر مى آيند. «٢»
نافع بن هلال وقتى در كربلا دسترسى به آب پيدا مى كند، به خاطر تشنگى امام حسين عليه السلام و اصحاب او حتى يك قطره هم آب نمى‌نوشد. «٣»
يكى از زيباترين جلوه هاى مواسات- بلكه ايثارگرى- صحنه اى است كه ميان بنى هاشم و ديگر ياران امام حسين عليه السلام پيش آمد و هر گروه حاضر بودند پيشمرگ گروه ديگر شوند. به نقل حضرت زينب، امام در يكى از خيمه‌ها براى بنى هاشم سخن مى‌گفت. در پايان از حاضران پرسيد: فردا صبح چه مى كنيد؟ همه گفتند: هر چه تو دستور دهى.
عباس عليه السلام گفت:
اينان (اصحاب ديگر) غريبه‌اند. بار سنگين را بايد اهلش بردارد. فردا صبح، شما نخستين گروهى باشيد كه به ميدان مى‌رويد. ما پيش از آنان به استقبال مرگ مى رويم تا مردم نگويند، اصحاب را جلوفرستادند، وقتى آنها كشته شدند خودشان شمشير كشيدند ....
بنى هاشم برخاسته شمشيرها را كشيدند و به عباس عليه السلام گفتند: «ما با