هر جهاد و تلاشى زير سؤال مى رود. از اين نظر، حتى در بعد فقهى هم مسائل عمده اى قابل طرح و بررسى است: تشخيص جهاد و تقيه و حفظ نفس و ممانعت از زيان‌هاى مهم و تعيين محدوده هر يك، و شناخت وظيفه در صورت تعارضِ تكليف‌ها و معيار گزينش و ترجيح يك جانب بر جانب ديگرى، از جمله اين مسائل است.
از بعد فقهى، هر عملى بايد مشروعيت دينى داشته، مستند به حكم خدا باشد. عاشورا قيامى بود كه كشته شدن، مجروح شدن، اسير گشتن و ضررهاى مالى داشته است. در اينكه از نظر فقهى، كجا بايد قيام كرد و كجا سكوت؟ جاى جهاد كجاست و مورد و محدوده «تقيّه» كجا؟ تكليف امر به معروف و نهى ازمنكر و دامنه آن تا كجاست؟ با سلطه جور، چگونه بايد عمل كرد؟ تشكيل حكومت دينى تا چه حدّ وظيفه است؟
تعارض حكم جهاد و مبارزه را با حكم تقيه و حفظ جان چگونه حلّ بايد كرد؟ بيعت با حكومت جور تا چه حد تعهدآور است؟ وظيفه زنان در موردجهاد چيست؟ اسير گرفتن زن مسلمان چگونه است؟ حكم زنان در اسارت چيست؟ قيام عاشورا آيا براى ديگران هم سرمشق است، يا تكليف خاص امام معصوم عليه السلام بود؟ تفاوت «شهادت» و «خودكشى» در چيست؟ وقتى شركت در يك مبارزه، مستلزم «اضرار به نفس» و ضررها و خطرهاى مالى و جانى هست، با چه مستند شرعى مى توان مبارزه كرد؟
در چه زمانى قيام بر ضد طاغوت، «اضرار به نفس» و «القاء در تهلكه» است آيا قيام عليه حكومت نامشروع وموجب هدر بودن خون قيام كننده و شكستن بيعت، مطلقاً حرام است يا خير؟ اطاعت از زمامداران در چه شرايطى، لازم و واجب است و آيا مبارزه از مصاديق «فتنه» و «شورش»