برود و آنان را به نصرت امام فراخواند و امام اجازه مى‌دهد، شبانه نزد آنان رفته و مى‌گويد: من بهترين چيزى را كه هركس براى قوم خودش به ارمغان مى‌برد، براى شما هديه آورده‌ام، دعوتتان مى‌كنم كه پسر دختر پيامبرتان را يارى كنيد .... سپس ضمن ترسيم وضعيّت كربلا و در محاصره بودن امام، به آنان مى‌گويد: «در راه نصرت او از من اطاعت كنيد تا به شرافت دنيا و آخرت برسيد. به خدا سوگند هريك از شما در راه خدا در ركاب پسر پيامبر شهيد شود، در درجات عالى همراه رسول خدا صلى الله عليه و آله خواهد بود.» آنان هم تصميم مى‌گيرند كه به يارى امام آيند، ولى با سپاه عمرسعد روبه رو شده، موفق به يارى امام نمى‌گردند. «١»
اين ديدگاه حبيب، نسبت به حيات و شرافت و معنى بخشيدن به زندگى است.
قرآن كريم، از كسانى كه با فداكارى، جان خود را در راه خدا فدا مى‌كنند، به عنوان «وفا كنندگان به پيمان» و «صادقان بر سر عهد الهى» ياد مى‌كند: «مِنَ الْمُؤْمِنينَ رجالٌ صَدَقُوا ماعاهَدُوااللَّهَ عَلَيْهِ» «٢»
اين نيز شرافتى است كه شهيدان از آن برخوردارند و آگاه دلان عمرى براى دست يافتن به آن لحظه شمارى مى‌كنند. نمونه‌اى ديگر از اين باور را دركلام ياران امام مى‌بينيم. وقتى حضرت از آنان خواست كه هركه مى‌خواهد برود، سخن جملگى آنان اين بود:
«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى‌ اكْرَمَنا بِنَصْرِكَ وَ شَرَّفَنا بِالْقَتْلِ مَعَكَ، اوَلا