پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ١٤٤

مى‌كشند و مرگ سرخ را احلى‌ مِنَ العَسل مى‌دانند و جوانان در جبهه‌ها جرعه‌اى از آن را نوشيده و به وجد آمده‌اند.» «١»
دنيا خواب است و آخرت بيدارى‌
هم دنيا در حقيقت، رؤيايى بيش نيست و عالم بيدارى در آخرت است، هم اغلب انسان‌ها در دنيا خوابند و چون بميرند، بيدار مى‌شوند.
معيار سعادت و خوشبختى در آخرت است كه حيات واقعى آنجا است، نه در دنيا كه به خواب شبيه‌تر است. امام حسين عليه السلام، تلخ و شيرين دنيا را خواب، و بيدارى حقيقى را در آخرت مى‌داند و فوز و رستگارى يا شقاوت و تيره بختى را نسبت به آخرت حساب مى‌كند: «انَّ الدُّنْيا حُلْوُها و مُرُّها حُلُمٌ وَ الْانْتِباهُ فِى الْاخِرَةِ وَ الْفائِزُ مَنْ فازَ فيها وَ الشَّقِىُّ مَنْ شَقى‌ فيها». «٢»
بر اساس اين ديدگاه، آن‌كه به وسعت آخرت دل ببندد، دنيا را تنگ و محدود مى‌بيند و مرگ را پل عبور از تنگناى دنيا به گستره آخرت مى‌شناسد و تلاش خويش را مصروف آن مرحله مى‌سازد.
سيدالشهدا عليه السلام نيز به اصحاب خويش، ضمن دستور به پايدارى و صبر، يادآور مى‌شد كه مرگ، پل عبور به آخرت است و پس‌از گذر از آن، به بهشت گسترده و نعمت‌هاى بى‌پايان مى‌رسند: «فَمَا الْمَوْتُ الَّا قَنْطَرَةٌ تَعْبُرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤْسِ وَ الضَّراءِ الىَ الْجَنانِ الْواسِعَةِ وَ النَّعيمِ الدَّائِمِةِ» «٣»
آنان كه آخرت را نشناسند يا نبينند، انتقال از دنيا به آخرت نيز برايشان‌