تصفيه شدند تا حاضران در عاشورا، همه يكدست و خالص باشند.
مخلصين در نيّت و محبّت، از مدينه همراه حضرت بيرون آمدند.
مخلصان ديگرى هم در مكّه، در طول راه و حتّى در كربلا به او پيوستند.
امّا آنان كه انگيزه‌هاى غير الهى داشتند، يا از آغاز حركت، او را همراهى نكردند، يا از ميان راه برگشتند، يا حتّى فراخوانىِ خصوصى امام را نسبت به نصرتِ آل‌اللَّه، با بهانه‌هايى ناديده گرفتند و توفيق شهادت در ركاب سيد الشهدا عليه السلام را نيافتند.
وقتى در طول راه، اوضاع كوفه و شهادت مسلم بن عقيل گزارش داده شد، جمعى از همراهان، از چپ و راست از پيرامون حضرت متفرّق شدند و تنها كسانى ماندند كه از مدينه همراه حضرت آمده بودند. «١»
هرثمة بن ابى مسلم، در ميان راه به امام برخورد. امام انتظار يارى و همراهى از او داشت. ولى او نا امنى خانواده خود رابهانه كرد و صحنه را ترك نمود. «٢»
عبيدالله بن حرّ جعفى هم در منزلگاه «قصر بنى‌مقاتل»، به فرستاده امام كه او را به نصرت حق فرا مى‌خواند، همچنين به دعوت خود امام حسين عليه السلام، كه با او ديدار كرد و به يارى فراخواند، پاسخ منفى داد و از اين سعادت محروم شد. «٣»
طرمّاح بن عدى هم تا چند قدمى اين سعادت آمده بود كه توفيق همراهى نيافت. «٤» وقتى خلوص در مبارزات و فعّاليّت‌هاى اجتماعى و