حضرت زينب، بار ديگر در شام و بارگاه يزيد، به همين نكته اشاره فرمود و در سخنرانى پر شور و افشاگرانه‌اش بعد از بر شمردن جنايت‌هاى سپاه يزيد و دشمنان اهل بيت، خطاب به آن طاغوت كرد و فرمود:
«فَكِدْ كَيْدَكَ وَ اسْعَ سَعْيَكَ وَ ناصِبْ جُهْدَكَ فَوَاللَّهِ لا تَمْحُو ذِكْرَنا وَ لا تُميتُ وَحْيَنا ...» «١»
هرچه مى‌توانى نقشه بكش و تلاش كن و بكوش، به خدا سوگند ياد ما محو شدنى نيست و وحىِ ما را هم نمى‌توانى از ميان بردارى!
شرافت شهادت‌
نحوه تلقّى انسان‌ها از زندگى و مفهوم «حيات»، جهت دهنده عمل و موضع آنان است. در ديد عاشورائيان، حيات در محدوده تولّد تا مرگ خلاصه نمى‌شود، بلكه امتداد وجودى انسان به دامنه قيامت و ابديّت كشيده مى‌شود. با اين حساب، فرزانه كسى است كه به سعادت آن دنيا بينديشد و نعمت ابدى را به برخوردارى موقّت اين دنيا ترجيح دهد.
از همين رهگذر، حمايت و يارى دين و اطاعت از ولىّ خدا، زمينه‌ساز سعادت ابدى است. شرافت در حمايت از حجّت خدا است، هرچند به كشته شدن در اين راه باشد.
حبيب بن مظاهر يكى از صاحبان اين ديد و بصيرت است. وقتى در كربلا از امام حسين عليه السلام اجازه مى‌گيرد كه به ميان قبيله خود (بنى اسد)