اين جبهه هنوز هم گشوده است. پيروان حسين عليه السلام هر جا كه ميدان دفاع از مظلوم و سركوب ظالم باشد، با الهام از همين درس و پيام، حضور را تكليف خود مى‌دانند.
پيام‌رسانى‌
گاهى عملى كه در برهه‌اى از زمان انجام مى‌گيرد، در هاله‌اى از ابهام باقى مى‌ماند، يا به‌صورت تحريف شده به ديگران منتقل مى‌گردد، يا كسانى كه دانستن آنان مى‌تواند مؤثّر باشد، بى‌خبر مى‌مانند.
براى موفّقيت‌آميز بودن هر حركت انقلابى، بايد «پيام» آن به ديگران برسد و روشنگرى اذهان عمومى، سبب جلب افكار بدان سمت گردد، يا با تبيين ماهيّت يك نهضت، جلوى تحريفها و كتمانها و سوء برداشتها گرفته شود.
در نهضت عاشورا از اين عنصر سرنوشت‌ساز، استفاده شده است.
امام حسين عليه السلام، پيام حركت خود را هنگام بيرون آمدن از مدينه، در ايام اقامت در مكّه، هنگام خروج از مكّه به سمت كوفه، چه با خطابه‌هايش، چه با نامه‌هايى كه براى هواداران و سران شيعه در كوفه و بصره نوشت، چه به نماينده ويژه خود- مسلم بن عقيل- كه به كوفه فرستاد، ابلاغ كرد، تا حجّت بر همه تمام شود و كسى بى‌خبر نماند.
مسلم بن عقيل، نامه امام را در كوفه، پس از آنكه گروهى از شيعيان گرد آمدند، در حضور آنان خواند و همه اشك شوق ريختند. «١» مسلم، اين كار را پيوسته تكرار مى‌كرد و با حضور هر گروهى جديد، نامه حسين بن على را بر آنان باز مى‌خواند. «٢»