خواهد بود.
عزّتِ باطل ستيزان‌
در تقابل حق و باطل، طبق آنچه قرآن كريم تبيين مى‌كند، «حق» ماندگار و استوار است و «باطل» رفتنى است و ناپايدار. «١» مؤمن نيز از آنجا كه بر محور حق زندگى مى‌كند، هرچند به ظاهر ضعيف و محروم و منزوى شود، ولى «دولت جاويد» از آن اوست، چرا كه به چيزى دل بسته كه ماندگار است. به تعبير اميرالمؤمنين عليه السلام: «لِلْحَقِّ دَوْلَةٌ، لِلْباطِلِ جَوْلَةٌ» «٢»
براى حق، دولت و عظمت بزرگى است ولى باطل را جولان و چرخشى است. خداوند عزّت را از آنِ خدا و رسول و مؤمنان مى‌داند: «لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنينَ». «٣»
از نظر مبنايى، كسانى كه با ستم و باطل پيكار كنند، گرچه در ظاهر شكست هم بخورند، غلبه واقعى با آنان است. مرور زمان، پيروان باطل را از يادها مى‌برد و آثار سلطه آنان نابود مى‌شود، امّا حماسه باطل ستيزان پيوسته زنده و تأثيرگذار باقى مى‌ماند و قضاوت كنندگان در تاريخ، به آنان با ديده احترام نگاه مى‌كنند.
روشن‌ترين دليل اين عزّت و شكوه، درباره شهداى كربلا مشهود است. هنوز هم امام حسين عليه السلام عزيز است، محبوب دل‌ها است، مزارش ميعادگاه عاشقان حقّ است، كلماتش در گوش تاريخ طنين افكن است و