عصمت بود، هجومى كه با هيچ منطق و آيين و مرامى سازگارى نداشت و نشانه خروجشان از دين و فاصله گرفتن از شريعت حضرت رسول صلى الله عليه و آله بود. ياد كرد اصول اعتقادى از سوى امام حسين عليه السلام نيز به صورت ديگرى دفع شبهه آفرينى هاى بعدى امويان را در برداشت. سيد الشهدا عليه السلام در مدينه پس از آن‌كه تصميم گرفت خارج شده به مكه رود، كاغذ و قلمى طلبيد و به برادرش محمد حنفيّه وصيّتنامه‌اى نگاشت. اين وصيتنامه، علاوه بر آنكه مظلوميّت آن حضرت را در شرايطى كه تبليغات در دست امويان است نشان مى دهد و امام را وا مى‌دارد كه براى رفع هر گونه تهمت وجعل ونسبت‌هاى نارواى بعدى، اصول اعتقادى خويش را به صورت مكتوب بنگارد، مرورى بر مفاهيم اعتقادى اسلام نيز به حساب مى‌آيد. حضرت نوشت: «حسين شهادت مى‌دهد كه خداى يكتا و بى شريك است و محمد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده اوست كه حق را از سوى حق آورده است و گواهى مى دهد كه بهشت و جهنّم حق است و قيامت حتماً خواهد آمد و شكّى در آن نيست و خداوند همه خفتگان در گور را بر خواهد انگيخت ...» «١» پس از بيان اين اصول اعتقادى به ذكر فلسفه قيام خويش، يعنى اصلاحگرى و امر به معروف و نهى از منكر، پرداخت، تا هيچ شائبه‌اى در حركت دينى و مرامى او باقى نماند.
١- ٣- رسالت پيامبر
از جهات مكمّل بينش اسلامى، عقيده به نبوت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و عصمت اوست و «شهادتين»، نشان مسلمانى است. اين موضوع، در فرهنگ عاشورائيان مكرر مطرح شده است، چه از سوى امام حسين عليه السلام‌